Een kür tussen de knuffelbeesten

Dressuuramazone Imke Schellekens-Bartels presenteerde gisteren haar nieuwe kür voor Jumping Amsterdam. De componist: Wibi Soerjadi. „Wie weet is dit een gat in de markt.”

Zeist, 24 jan. - Wie de eerste regel van het persbericht leest zou op het verkeerde been kunnen worden gezet: ‘Meesterpianist Wibi Soerjadi doet zijn intrede in de topsport.’ Verderop wordt vermeld dat Soerjadi een presentatie geeft in Zeist. Heeft de musicus een verborgen voetbaltalent?

Nee, zo bleek gisteravond op ‘Wulpenhorst’, het weelderige landgoed van Soerjadi, op slechts enkele kilometers afstand van het KNVB-sportcentrum. De concertpianist heette er een vijftigtal mensen welkom bij de presentatie van zijn nieuwste geesteskind: een kür voor dressuuramazone Imke Schellekens-Bartels. Bij zijn weten is hij de eerste musicus ter wereld die een muziekstuk heeft gecomponeerd voor een topamazone. Zijn ritjes als recreatierijder in de bossen bij Doorn kwamen daarbij goed van pas.

Vijf maanden lang heeft de populaire pianist gewerkt aan The Spirit of Sunrise, een verwijzing naar de gelijknamige merrie die Schellekens-Bartels sinds een jaar of twee onder het zadel heeft. „Ik stond op met de kür en ik ging ermee naar bed”, zegt Soerjadi, die zich voor de gelegenheid in een donker ribpak met glimmende zwarte schoenen had gestoken. „Tijdens ieder recital zag ik in gedachten de kont en benen van het paard. Ik was Sunrise.” Als alles volgens plan verloopt zal Schellekens-Bartels de nieuwe kür zaterdag voor het eerst in wedstrijdverband rijden, tijdens Jumping Amsterdam. Haar stille hoop is dat het ‘duo’ Soerjadi-Schellekens-Bartels hoge ogen gooit bij de World Cup finale, van 20 tot en met 22 april in Las Vegas.

De Brabantse ontmoette Soerjadi tijdens een eerdere editie van Jumping Amsterdam, waar collega Anky van Grunsven en zij een show gaven. „Ken je Blind for you ”, vraagt de blonde amazone tijdens een gesprek voorafgaand aan de videopresentatie van haar nieuwe kür in Wulpenhorst. „Wibi heeft dat nummer samen met Di-rect uitgebracht en speelde het live in Amsterdam. Zó mooi. Toen dacht ik: daar zouden Sunrise en ik best mee uit de voeten kunnen.” Tijdens een bezoek aan Soerjadi’s landgoed bleek dat de Haagse band geen toestemming gaf om het nummer als basis voor een nieuwe kür te gebruiken. Als troost bood de pianist daarop aan zijn ‘gedachten de vrije loop te laten’.

Vanachter zijn Bechstein-vleugel gaf Soerjadi gisteren tekst en uitleg bij het eindresultaat van die gedachtenoefening. Hij beschreef hoe hij een laptop met de beelden van de dertienjarige merrie op zíjn Sunrise had gezet en vervolgens voelde wat dat in hem losmaakte. „Normaal worden voor een kür bestaande melodieën aan elkaar geplakt. Met synthesizers, want echte instrumenten komen er niet aan te pas. Ik wilde vier delen componeren, met basgitaar en drum, die tezamen een sonate vormen.”

Zoals bij iedere kür, stemde Soerjadi het ritme van zijn muziekstuk af op dat van het paard. Maar ook diens kracht, gevoel en dramatische expressie dienden volgens de pianist goed tot hun recht komen. „Kijk zó”, roept hij terwijl hij zijn handen over het muziekinstrument beweegt. „Als het paard appuyeert (in een voorwaarts-zijwaartse richting beweegt, red.) doet de muziek dat ook. En als het zijn benen kruist, kruisen de melodieën.”

De genodigden luisteren zijn betoog enigszins geamuseerd aan. En kijken hun ogen uit als zij even later door een gang met knuffelbeesten naar de filmkamer worden geleid, waar de nieuwe kür op een metershoog scherm ten doop wordt gehouden. Op de vraag of hij niet vaker composities voor topsporters wil maken, lichten de ogen van Wibi Soerjadi op. „Daar zeg ik geen nee tegen. Kunstschaatsers en turners zitten ook verlegen om composities. Wie weet is dit een gat in de markt.”