Beatrix wilde natuurlijk weer niet meedoen

Een tijdje geleden schreef ik over Grumpy Old Women, een BBC-programma dat over zeurende oude vrouwen ging. Ik was zo enthousiast over dit programma dat ik niet kon wachten om Brits, beroemd en zevenentachtig te worden, zodat ik kon meedoen.

Nu is er een Nederlandse versie, op Net 5. Vanavond te zien. Ik kan niet zeggen dat ik de vorige aflevering met een volledig open vizier tegemoet ging. Ten eerste zijn, zoals iedereen weet, alle volkeren op aarde minder grappig dan de Britten. Ten tweede kan Net 5 niet wat de BBC kan. Ten derde klinkt alles intelligenter met een Brits accent. (Zelfs niezen.) En het belangrijkste: ik wist niet welke vrouwen geschikt waren voor de Nederlandse versie. Hella Haasse is volgens mij een rasoptimist, Beatrix wilde natuurlijk weer niet meedoen en Rita Verdonk heeft wel de goeie kop voor dit programma, maar niet de juiste instelling; rechtdoorzee, dat is anti-zeuren.

Net 5 had inderdaad weinig oud zeurtalent gevonden. (Scout eens op de bushalte, is mijn vrijblijvende media-advies.) Want wie zat daar, als grumpy old woman? Anky van Grunsven. Anky van Grunsven is 39 jaar. Dat is amper acht jaar ouder dan ik. De levenservaring van deze vrouw beperkt zich tot het berijden van paarden. Onlangs wierp ze een kind. Haar eierstokken doen het dus nog. En dan mag zij als oud wijf een programma volzeuren?

Zeuren is een kunst, zo bleek. Een van de onderwerpen was ‘kinderen’. Zelf heb ik ze niet, maar er moeten zeurpareltjes over mogelijk zijn, lijkt mij. Alleen al over striae kun je een Lord of the Rings-achtige zeurtrilogie maken. En welk flitsend citaat kregen wij over dit eindeloze onderwerp van old woman Nelleke van der Krogt? „Het opvoeden van kinderen is wel zó moeilijk!” Nelleke. Meid. Écht? Maak me gek met je nieuwtjes!

Nog een vrijblijvend advies aan Net 5: houd de onderwerpen specifiek. En Nederlands. Dus: regen in je fietstas, vriendinnen die stiekem sonjabakkeren, herfstbladeren op het spoor. Zo dwing je die vrouwen tot hoger gezeur dan ‘Kamperen, nee, dat doe ik niet.’ En let een beetje op: ze moeten wel zeuren. Ik hoorde Cisca Dresselhuys over het onderwerp ‘emancipatie’ zeggen dat vrouwen, sinds de emancipatie moeten accepteren dat ze een zware last hebben, namelijk werk en kinderen. „Niet zeuren”, zei ze letterlijk. Nee, wél zeuren, Cisca! Niet zeuren, dat is weer een ander format.

    • Aaf Brandt Corstius