Tussen kunst en koper

A angespoord door de nieuwsberichten, heb ik de huizen van mijn buren gestript. Alles wat op koper leek, nam ik mee. Het leverde een mooie prijs op. Later kreeg ik er spijt van: een deel van mijn buit bleek uit waardevolle kunstobjecten te bestaan, en er zat ook een antieke scheepsklok tussen. Maar ja, voor een waardevol kunstobject had ik geen kopers, en ik kende ook geen helers van antieke scheepsklokken. Koperkopers zijn er tegenwoordig volop.

Eenzelfde zaak, verschillende waardes. Het koper vertegenwoordigde voor mij slechts zijn gewicht, voor een kunstkenner de unieke vorm van de kunstenaar.

Dit verschil zette me aan het denken over Hillary Clinton. Voor mij vertegenwoordigen de Clintons vooral de verslaving aan macht. De afgelopen jaren hebben ze geweigerd actie te voeren tegen Bush, hebben ze de zwakke groepen van zich vervreemd, is er van hun linkse dromen niets terechtgekomen en vraag ik me af of ze ze nog koesteren. Als ze het Witte Huis maar terugveroveren, desnoods blijven ze ervoor getrouwd.

Maar uit een discussie die ik zaterdag voerde, bleek ze voor sommigen toch het ideale democratische alternatief voor de oud-burgemeester van New York Rudolph Giuliani te vertegenwoordigen, en voor anderen ‘eindelijk eens een vrouw’ te zijn. Dezelfde vrouw: voor de één een waardeloze tang, voor de ander de vleesgeworden emancipatoire droom. Prachtig, eeuwenoud thema.

Ik heb dezelfde discussie daarna gevoerd over de film Bobby, die geen biopic maar een hagiografie van Robert Kennedy is. Wie werd er in 1968 eigenlijk doodgeschoten? Een vertegenwoordiger van het establishment of de linkse droom van een VS zonder rassentegenstellingen en schrijnende verschillen tussen arm en rijk? De discussie verzandde in de verschillen tussen de jaren ’60 en nu. „De tijd is er niet naar om naïef in een idealistische droom te stappen”, merkte iemand op. „We kunnen maar beter degenen waarderen die een gematigd progressieve koers varen. Hillary Clinton is het beste wat de VS op dit moment te bieden hebben.” Misschien wel. Maar voor mij vertegenwoordigt ze nu nog niets meer dan haar politieke gewicht.

Menno van der Veen

Publicist en programmamaker bij de Balie in Amsterdam.

    • Menno van der Veen