Ruime ervaring met opslaan van kernafval

Graag wil ik reageren op het artikel van Pier Vellinga over sterk milieubeleid en economie (NRC Handelsblad, 16 januari). In grote lijnen ben ik het met hem eens, maar twee kanttekeningen acht ik nodig.

Hij schrijft : ”Opslag van CO2 in oude gas- en olievelden is hierbij een optie. Grote bezwaren hoeven hier niet aan te kleven, de C van CO2 komt immers uit de velden.” Deze bewering is vergelijkbaar met: `Koolmonoxide is niet gevaarlijk voor mens en dier, want zij bestaan immers voor een groot deel uit koolstof en zuurstof.`

Kennelijk begrijpt prof.dr.ir. Vellinga weinig van de ecologie; een minpuntje voor een voorzitter van Stichting Natuur en Milieu.

Verder schrijft hij: ”Met de ondergrondse opslag van CO2, gebruik van biomassa en verhoging van energie efficiëntie kan op korte termijn de meeste CO2-uitstoot worden voorkomen. () Dit geldt niet voor investeringen in kernenergie, nog afgezien van de risico`s daarvan.” Dit klopt, maar is op twee manieren te lezen.

Volgens mij is duidelijker: `Er moet worden gewerkt aan dit soort oplossingen voor de korte termijn en tevens voor verder in de tijd. Kernsplitsing dient als belangrijke oplossing voor de middellangetermijn en kernfusie voor de langetermijn een rol te spelen.

Er is nog maar weinig bekend over de risico`s van ondergrondse opslag van CO2 en met kernenergie en het opslaan van kernafval is al ruime ervaring.` Zo ben ik ongeveer 25 jaar geleden op een studiereis geweest naar de opslag van kernafval in een zoutmijn in Duitsland en de techniek is verder ontwikkeld.