Optornen tegen Ligeti’s kracht

Dans: Danscombinatie met Pulse (Krisztina de Châtel); E19 (Ann Van den Broek); In two minds (Conny Janssen). Tournee t/m 9/3. Inl.: www.danscombinatie.nl

De dans in de voorstelling van de Danscombinatie lijkt wel door de storm van de laatste week geïnspireerd. Aangezet door grommende en ronkende pianoklanken bewegen de dansers – vijf mannen en een vrouw – zich door de ruimte. Ze ‘vallen’ achterover alsof ze worden meegezogen door een luchtstroom en dwarrelen vervolgens als bladeren in de rondte. Of ze verzetten zich fel met door de lucht scherende armen, hoog geheven ellebogen en met gestamp van strijdvaardige voeten in laarzen. De dansers van Dansgroep Krisztina de Châtel knokken tegen een onzichtbare vijand, een overmacht die goed beschouwd alleen uit transparante noten bestaat, uit muziek.

Choreografe Krisztina de Châtel koos als uitgangspunt voor haar nieuwe dansstuk Pulse enkele piano-etudes van György Ligeti, schitterend, krachtig werk dat jammer genoeg niet live wordt gespeeld. Een installatie van beeldend kunstenaar Tom Claassen werd op een laat moment geschrapt en vervangen door een decor van beeldend kunstenaar Conrad van de Ven, die in het verleden vaker met De Châtel samenwerkte. Diens fragiele roestbruine hekwerkjes hingen er wat slapjes en gratuit bij. Muziek en dans doen hun werk duidelijk ook zonder decor. Zeker omdat kostuumontwerper Aziz de dansers ook bijzonder druk heeft gekleed.

Pulse is na zoveel tijd weer eens een ‘ouderwets’ degelijke choreografie van De Châtel, waarin ze haar gehele vocabulaire aanboort en in dwingend ruimtelijke patronen zet, veelal in diagonalen. Ze laat daarbij ook ruimte voor individuele solo’s en zelfs duetten. De muziek vormt de motor voor haar impulsieve dans, zelfs wanneer de piano even de adem inhoudt en de dansers met hun bewegingen Ligeti’s kracht laten doorwerken in de stilte. Dat is een al eerder door De Châtel beproefde manier die ontegenzeggelijk effect heeft.

Een enkele keer kan de dans amper optornen tegen Ligeti’s heftigheid, maar een solo voor een uitermate plastische mannenrug (die van Massimo Molinari) bevat weer alle expressieve kracht die de muziek in zich draagt. Pulse is een echte klassieker in De Châtels oeuvre, eentje om nog eens te gaan zien.

Pulse vormt het slotdeel van de ‘Danscombinatie 2007’, dat opent met een ingekorte versie van Ann van den Broeks E19, een goed gek dansstuk met dwingende bewegingen. Middenin houdt danseres Estelle Delcabre een schitterende monoloog, waarin ze de onzinnige hectiek van het moderne bestaan ombuigt tot een schreeuw om stilte en rust. Meditatieve rust is tenslotte alom aanwezig in Conny Janssens In two minds. Deze bewerkte en ingekorte versie heeft aan kracht verloren in vergelijking met het oorspronkelijke dansstuk, dat veel spannender was van opbouw. Niettemin pakt de combinatie van deze drie choreografen goed uit in dit programma dat een eensluidend pleidooi is voor krachtige moderne dans.