‘Junebug’ vol broeierige gothic en familieterreur

dvd Junebug Regie: Phil Morrison. Met: Embeth Davidtz, Frank Hoyt Taylor, Alessandro Nivola . Import-dvd (Sony Pictures). ****- dvd Junebug Regie: Phil Morrison. Met: Embeth Davidtz, Frank Hoyt Taylor, Alessandro Nivola . Import-dvd (Sony Pictures).

dvd

Junebug Regie: Phil Morrison. Met: Embeth Davidtz, Frank Hoyt Taylor, Alessandro Nivola . Import-dvd (Sony Pictures).

****-

Toen de Amerikaanse ‘independent’ Junebug twee jaar geleden als slotfilm van de Semaine de la Critique in Cannes werd vertoond, vertelde debuterend speelfilmregisseur Phil Morrison dat hij zich voornamelijk had laten inspireren door Japanner Yasujiro Ozu. Niet direct het soort invloed dat je verwacht van iemand die zich verder onledig heeft gehouden met het maken van videoclips voor de New Yorkse noiseband Sonic Youth. Maar wie had wel verwacht dat de vaste clipregisseurs van de Red Hot Chili Peppers Jonathan Dayton en Valerie Faris vorig jaar met zo’n antiglamoureuze roadmovie als Little Miss Sunshine zouden debuteren? Het lijkt erop dat juist clipmakers, gewend aan veel geld, flashy MTV-stijl en fantastische verhalen in vijf minuten, het vaandel van de Amerikaanse onafhankelijke film hebben overgenomen. Me and You and Everyone We Know van Miranda July was er vorig jaar nog zo eentje. Maar verder moeten we ze tegenwoordig vooral uit de videotheek halen: Berlijn-competitiefilm Thumbsucker (van Moby-clipregisseur Mike Mills) en Junebug dus.

Deze heeft ook de vorm van een roadmovie. Verloren zoon George keert na een lang verblijf in Chicago terug in de omarming (of wurggreep?) van zijn familie in North Carolina – een typische zuidelijke Amerikaanse staat. De spanning tussen noord en zuid wordt verder op de proef gesteld door de aanwezigheid van zijn echtgenote, een kunsthandelaar, die in een vlaag van cultuurrelativisme geïnteresseerd is geraakt in outsider art en een folkschilder wil contracteren. Deze is losjes gebaseerd op Howard Finster, de schilder die met zijn levende museum Paradise Park in de jaren tachtig furore maakte in de videoclips van REM.

Je kunt de film er van verdenken een satire op de kunstwereld te zijn. Waarschijnlijk gaat het Morrison er om de toeschouwers aan het denken te zetten over de authenticiteit van hun eigen levens en relaties. Hoewel de film vol zit met broeierige southern gothic en familieterreur, wordt de spanning pas echt opgebouwd als de gesprekken verstommen en de kamers leeg zijn. Die mogen dan een halve eeuw van die van Ozu’s Tokyo Story verwijderd zijn, maar het onbegrip is er even pijnlijk.

    • Dana Linssen