Blinddoek om, drie keer puffen en dansen maar

Wie durft te trancedansen, betreedt de diepere lagen van zijn bewustzijn.

„Je kunt tijdens het dansen in een hel terechtkomen, of in de hoogste hemel.”

Al tienduizenden jaren wordt er aan trancedansen gedaan, zegt begeleider Mark Hoek. Foto Roger Cremers Al tienduizenden jaren wordt er aan trancedansen gedaan, zegt begeleider Mark Hoek. Foto’s Roger Cremers Nederland, Amsterdam, 17-01-2007 Trance Dansen in het Mirror Centre in Amsterdam. Informatie van hun website: Trance dans Dans is jezelf overgeven aan de bewegingen die het lichaam je aangeeft. Om vanuit je dansende lichaam in trance te raken, gebruik je adem (technieken), ritmes (moderne tribal muziek) en de duisternisÊvan je rituele blinddoek. Trancedans is een vrije, rituele vorm van dans. Het geeft ontspanning, inspiratie en diepgaande ervaringen. Het helpt je te vinden wat je beweegt en waarvoor je in het leven staat. Het helpt je de verdieping in jezelf te vinden, waardoor je rustiger en zelfverzekerder wordt. In trance raak je de ziel, die wijsheid bezit over wat werkelijk van belang is. De helende werking van trance brengt lichaam, gevoel en denken met elkaar in harmonie. De visionaire werking van trance helpt je om te ontdekken wat je eigen kleuren zijn, je krachtdier, je visioen.Ê Trance Dans is een oeroude traditie gebruikt door oorspronkelijke volken om wijsheid te vergaren en contact te maken met Spirit. En dat is het nog steeds. PHOTO AND COPYRIGHT ROGER CREMERS Cremers, Roger

De ruimte vult zich met een mengsel van wierook en zweet. Een leeuw brult, de trommels slaan een dansritme. Even til ik mijn blinddoek op. Naast me staat een vrouw energiek te springen. Een ander schudt wild met haar hoofd. Ik probeer te ademen zoals me verteld is: twee keer snel in, één keer lang uit. Op een lichte duizeling na gebeurt er nog niets.

Op zo’n tien plaatsen in Nederland gaan elke maand dertigers, het merendeel vrouw, op zoek naar de diepere lagen van hun bewustzijn. Niet door te mediteren, maar door al dansend in trance te raken. „Wie in trance is, verlaat de bekende werkelijkheid”, vertelt de 47-jarige Mark Hoek, die de trancedansavond begeleidt. „Dat klinkt abstract, maar dat is het niet. Ook als je dagdroomt, verlaat je deze wereld. Via het trancedansen kun je contact leggen met je innerlijk en op zoek gaan naar je diepere verlangens. Dat kan heel bevrijdend zijn.”

Tijdens het trancedansen kunnen onverwerkte emoties of spanningen zich ontladen of problemen zich heel helder aftekenen. Je komt in een fase van gedachtenloosheid waarbij je lichaam beweegt vanuit het onderbewuste. Er kunnen gedachten en beelden in je opkomen. Volgens Hoek kan iedereen trancedansen, als je er maar voor openstaat. „Het is een oeroud programma dat in je genen zit opgeslagen. Al tienduizenden jaren wordt er aan trancedansen gedaan.”

„Ik dans nu zo’n twee jaar”, vertelt de 25-jarige Koen Smith, die in de toekomst zelf sessies wil gaan geven. „De eerste keer vond ik het vrij zwaar. Ik was heel erg met mijn vrouw bezig. Er zijn veel compromissen die je in een gezin moet sluiten waardoor je soms een stukje van jezelf kwijtraakt. Tijdens het dansen kreeg ik weer helder op een rijtje wat ik wil.”

Het klinkt wat zweverig, maar ik ben bereid om me eraan over te geven. Voordat we beginnen in het kleine zaaltje in het Danshuis in Haarlem moeten we onze dans „een intentie meegeven”. Waarvóór willen we dansen? Is het puur om te genieten, of ook om angsten of problemen tegemoet te treden, zoals een afgebroken relatie of het idee dat je niet op de juiste plek zit met je baan? Ik kies voor de makkelijke weg: ik dans om mijn stress kwijt te raken.

Voordat de muziek wordt aangezet gaan de blinddoeken om. „De blinddoek moet je afsluiten van de realiteit”, legt Hoek uit. „Als we dansen zijn we gewoonlijk erg bezig met hoe we er voor anderen uit zien. Met de blinddoek om dans je alleen voor jezelf, en leg je makkelijker contact met je innerlijk.”

Het gepuf om me heen begint. Twee keer in, een keer uit, twee keer in, een keer uit. Alsof ik een kind moet baren, adem ik uit volle kracht mee. En terwijl ik dans op de Afrikaanse trommels en de Arabische klanken, probeer ik mijn hoofd leeg te maken. Ik wil weg uit het zaaltje in Haarlem. Maar ik blijf denken aan alledaagse dingen, zoals de trein die ik na het dansen nog moet halen.

Ik stoot met mijn voet tegen een kussen: het teken dat ik een stap terug moet doen, als ik niet tegen de muur aan wil knallen. Dan realiseer ik me pas hoe ik aan het dansen ben: met gekromde rug, mijn armen laag over de grond zwierend als een orang-oetang. Ik grinnik bij de gedachte dat ik zo in een club zou staan. Toch voelt het goed. Was ik dan toch aan het bewegen vanuit het onderbewustzijn?

Verder kom ik niet in anderhalf uur, maar dat geldt niet voor al mijn mededansers. „Tijdens de Arabische muziek heb ik gehuild”, vertelt een meisje met lang blond haar na afloop. „Ik weet niet waarom, maar het was erg mooi.” De 38-jarige Linda heeft een reis gemaakt die klinkt als een droom. „Ik heb gedanst in de toppen van de bomen en gevlogen als een adelaar.”

Begeleider Hoek raapt de kussens op en haalt een lange vogelveer uit zijn blonde krullen. „Je kunt tijdens het dansen in een hel terechtkomen en in de hoogste hemel. Dat klinkt eng, maar problemen en angsten in je onderbewustzijn bepalen je dagelijks leven. Je kunt deze blokkades dus maar beter opruimen. Het gaat er hier niet om dat je een fijne avond hebt, maar een goede avond.”