Opinie

    • Youp

Ztorm

„Als zo’n meisje het verschil tussen kunnen en kennen niet ken dan ken ik haar niet gebruiken”, zei ooit een eigenaresse van een gerenommeerde Amsterdamse grachtengordelwinkel tegen mij. Zij stoorde zich aan het feit dat de jeugd zo slecht Nederlands sprak. Ik heb de dame in kwestie de regel een keer of drie laten herhalen. Tot ze vroeg of ik doof was.
Ik kom hierop, omdat ik in de krant las dat het Nederlands van onze leerlingen zo abominabel is. Ik vrees dat het waar is, maar hoorde afgelopen week ook het verhaal over een leraar op een hbo-opleiding, die onlangs voor een volle klas Als jullie geslaagt zijn op het bord kalkte. Ik herhaal: een leraar op een hbo-opleiding.
In rekenen zijn we beter. Dat zag je afgelopen donderdag. Terwijl de storm nog over ons land raasde, bomen tegen de grond zwiepten en vrachtwagens deed kantelen, hing half Nederland al aan de lijn met zijn of haar verzekeringsmaatschappij om het uit zijn scharnieren gewaaide kippenhokdeurtje te declareren. Ik heb geen stormschade, maar als ik die wel zou hebben dan zou ik beginnen met de boel op te ruimen, waarna ik eens rustig een aannemer zou bellen om te vragen wat de reparatie zou gaan kosten en wanneer hij tijd zou hebben. Maar zo werkt een Nederlander niet. Meteen bellen en claimen die handel.
Zelf speelde ik donderdag in Tiel en omdat ik door Erwin Kroll en consorten duidelijk gewaarschuwd was, arriveerde ik vroeg in de schouwburg. Daar smolt de telefooncentrale bijna. Iedereen wilde weten of het doorging. Ja, het ging door. Iedereen vond dat mooi, hoewel sommigen vertelden dat ze het niet zouden halen. Ook had je de onvermijdelijke zeikerds die onmiddellijk over geld terug begonnen. Een aardige mevrouw van de schouwburg hoorde ik een paar keer geduldig uitleggen dat het zo niet werkte.
In dit soort gevallen gaf de schouwburg geen geld terug. Iemand die een kaartje koopt en om welke reden dan ook niet komt opdagen krijgt geen geld terug. In mijn dertigjarige theatercarrière heb ik nu een paar keer meegemaakt dat een schouwburg door slechte weersomstandigheden moeilijk te bereiken was en altijd zijn er mensen die dan proberen om hun geld terug te krijgen. Vaak leidt dat tot hele lange correspondenties tussen het betreffende theater en de onfortuinlijke bezoeker. En als je niet uitkijkt halen ze De Rijdende Rechter erbij.
Het vrolijkst van dit alles vind ik dat ze naar een artiest gaan die roept dat je moet leven, dat je moet genieten en niet moet zeuren en zeiken. Waarschijnlijk zijn ze het tijdens mijn voorstelling hartgrondig met me eens, lachen ze uitbundig mee om al die zondagmiddagwandelaars in hun opwindende Gaastra-jacks en klappen ze aan het eind hun handen stuk omdat ze weer een shotje levensvreugd gehad hebben. Maar als het even tegenzit omdat God te hard blaast dan staan ze al klaar met hun gironummertje.
Misschien is het een idee om het bij de verzekeringsmaatschappij te declareren. Of wat te denken van een vereniging van gedupeerde schouwburgbezoekers? Je kan natuurlijk ook proberen om het te verhalen op de stichting Natuurmonumenten. Als zij al die jaren die bomen niet hadden behouden dan hadden die krengen ook niet om kunnen waaien en dan was er geen enkel risico voor de automobilist geweest! Ik zou het proberen.
Het werd overigens een bijzondere voorstelling. Uit de toneeltoren klonk een harde fluittoon van de stormende wind. Alsof God het doorlopend oneens was met mijn woorden. In de zaal waren wakken lege stoelen. Ongeveer honderdvijftig mensen hadden de schouwburg niet gehaald. Ik legde uit dat sommige collega’s voor dit soort lege zalen staan en dat er ooit een dag komt dat ook ik dit ga meemaken. Ik hoop dan weg te zijn. Vroeg me trouwens af of ik me daarvoor kan verzekeren? Dat ik ooit het aantal onverkochte stoelen kan claimen? Artiest op de terugweg verzekerd voor afgang. Mooie droeve treurtocht. Dat ik uiteindelijk ten einde raad mee moet doen aan de IQ-test van BNN en lager scoor dan Bonnie St. Claire. Zij had zonder borrel een IQ van 52. Of dat hoog is? Voor BNN wel!

    • Youp