Gay Buddy

De nieuwe Spunkcolumniste Pien van Grinsven (16) wil ook een homomaatje

Pien van Grinsven

Ik sta in de kroeg met Vriendin. De hijgerig hoge stemmetjes van The Pussycat Dolls klinken door de ruimte en daar maken we gebruik van door flink met de heupen te schudden en vrolijk onze armen door de ruimte te zwaaien. Enthousiast zijn we bezig als opeens een paar jongens geïrriteerd met hun ellebogen tegen ons aan porren. Minachtend kijken we even naar het groepje statische bierdrinkers, alvorens we onze dansjes weer hervatten.

Opeens staat daar een andere jongen naast Vriendin. Ze kent hem, want ze staakt haar armgezwaai en geeft hem een knuffel. Hij slaat met zijn lange wimpers, draait met zijn heupen en stelt zich met een slap handje bevallig voor aan mij. „Ik ben Bram.”

Ik ben sprakeloos. Hij giechelt nog even wat met Vriendin en zwiert dan zijn heupen in hetzelfde ritme als de haren, zijn lange haren meezwiepend op de maat. Hard zingt hij mee met de Pussycats en geeft ons vele knipogen terwijl hij uitdagende dansjes doet. Dan opeens staat hij stil, geeft Vriendin nog een knuffel en wiegt dan weer weg in de massa. Glunderend kijkt ze hem na, waarna ze mij weer aankijkt. „Wie was dat?” vraag ik met grote ogen vol bewondering. Superieur kijkt ze op me neer, en met een zuinig stemmetje zegt ze: „Dat was Bram, mijn Gay Buddy.”

Sinds die avond wil ik er ook eentje. Een homoseksuele jongen die schoenen met je koopt, woorden zegt als ‘enig’ en ‘naar’ en giechelig samen met je andere jongens keurt. Een Gay Buddy, zoals dat heet onder ingewijden. Ik bedenk me vaak hoe het zou zijn, mijn Gay Buddy en ik. Hij zou op de praalwagen staan bij de Gay Parade, ik zou hem komen toejuichen. Op de Roze Zaterdag zouden we gaan pronken met zijn homoseksualiteit en geen schoenenwinkel zou veilig voor ons zijn. Al die dingen die meisjes onderling verafschuwen, simpelweg omdat ze zo méisjesachtig zijn, zouden wij samen doen.

Elkaars haren kammen, kussengevechten houden en samen een doos bonbons leegeten onder The Bold and The Beautiful, om elkaar vervolgens te bezweren nu écht op dieet te gaan. Alle dingen die normaal suf en puberaal zijn, maar met je homomaatje schattig en leuk.

Op een dinsdagavond wordt mijn gebed verhoord. Ik ren net op tijd de trein binnen. Hij is leeg, op een tengere man na. Hij kijkt me monsterend aan terwijl ik me bezweet in mijn stoel laat zakken, en feliciteert me dan met het halen van de trein. „Was net op tijd hè meissie?” „Ja”, puf ik, „en dat met deze hakken!” De man kijkt even naar mijn 10 cm hoge killer heels en slaat dan met een zucht zijn benen elegant over elkaar. „Echt, ik weet niet hoe jullie het doen. Ja, ik ben ook begonnen met hakken dragen. Nou, verder dan strompelen kom ik niet, maar ik vind ze zo énig!” Ik hap naar adem, maar hij geeft me weinig tijd om verbaasd te zijn, ratelt door: „Rokjes draag ik ook graag. Tja, het lucht lekker door en bovendien is het veel beter voor de vruchtbaarheid, als je begrijpt wat ik bedoel.”

Zijn bescheiden giechel geeft de doorslag. Dit is er eentje. Keurend neem ik hem op. Mm, hij is al wat kalend. Echt hip en jongensachtig is hij niet meer, en de meeste Gay Buddy’s willen wel hakken kíjken, maar niet daadwerkelijk dragen. Bovendien, rokjes delen kwam niet echt in mijn lijstje van Buddy-activiteiten voor. Maar, zo bedenk ik me, je moet niet op de kleintjes letten als je zomaar een Gay Buddy in de schoot geworpen krijgt. Gemoedelijk schuif ik naast hem op de bank, klaar om mijn vriendschap aan hem aan te bieden, als hij opeens verschrikt opstaat. „Och heden, hier moet ik eruit! Nou meisje, dag hè”, en hij rent de trein uit. In shock en verdrietig kijk ik hem na. Daar gaat mijn Gay Buddy weer, het heeft niet lang mogen duren. „Nou ja”, troost ik mezelf dramatisch, „it’s better to have loved and lost, than to never have loved at all.”