Beroemd zijn? Narigheid

BAND OP WEG NAAR DE TOP: de zelfspot van Fall Out Boy Foto AP Members of the music group Fall Out Boy, from left, Pete Wentz, Joe Trohman, Patrick Stump and Andy Hurly, pose for photos following an announcement Friday, Jan. 5, 2007 in Torrance, Calif. , that the band will be headlining the 2007 Honda Civic Tour. (AP Photo/Michael A. Mariant) Associated Press

Zelfspot is een goed ding, zeker in het rijk der videoclips. Vooral in het zichzelf zo serieus nemende emo-genre zien we zoiets graag, en die houding is aan Fall Out Boy, een band uit Chicago die eigenlijk uit de hardcore stamt, wel besteed. Deze band lijkt onderweg naar roem en rijkdom, maar als je de clip bij ‘This ain’t a scene, it’s an arms race’ zo bekijkt, is dat misschien niet eens zo’n goed idee.

We zien allerlei scènes uit het leven van een band op weg naar de top. Van een optreden in een armoedig zaaltje gaat het, per luxe sportwagen, naar een platensessie met een ‘hiphop super producer’ (zoals omschreven op de tijdschriftencover, een steeds terugkerend stijlmiddel om te laten zien hoe het er voor staat). Dat is overigens een weinig geloofwaardig detail maar wel waar, want r&b-producer Babyface bemoeide zich met de productie van hun komende album.

Of die samenwerking ook in ruzie eindigde, zoals in deze clip (tijdschriftcover: ‘Fall Out Boy thrown out the hood’) is niet waarschijnlijk, maar de rest van het scenario is redelijk voorspelbaar. Feestje, feestje, uit de hand gelopen fotosessie (kop: ‘Oops! Petey’s unit exposed on Web’), feestje, optreden, overgezellige bijeenkomst in hotelkamer, de dood ten gevolg hebbende.

Bassist (en tekstschrijver) Pete Wentz is de klos: hij dondert, nog net na het spreekwoordelijke televisietoestel vermoedelijk, uit het raam van zijn hotelkamer, waarna de handeling zich verplaatst naar een begraafplaats. We fantaseren allemaal wel eens over onze eigen uitvaart, maar het is nou ook weer niet de bedoeling dat dat zo’n swingend feest wordt als de teraardebestelling van deze Wentz. Die dan ook badend in het zweet wakker wordt, in 2003, toen de band zo ver nog niet was. Vol enthousiasme beklimt hij het nauwe bandbusje en bestormt hij het podium van nog zo’n armoedig zaaltje, bovendien verlost van dat piekerige, zwartgeverfde emo-kapsel, oh zo 2006.

Beroemd worden is eigenlijk geen optie want er komt maar narigheid van, lijkt de boodschap van deze clip. De hardcore-scene is altijd overbevolkt is geweest met bands die uit anticommerciële principes in hun krakkemikkige bandbusjes zijn blijven hangen, maar angst voor succes is natuurlijk ook een aardige drijfveer om het klein te houden. Maar aangezien de clip zo leuk is, en het bijbehorende wijsje zo pakkend, zal dat ook wel weer niet de bedoeling zijn.

JACOB HAAGSMA

    • Jacob Haagsma