Teeuwen volgt Sinatra

Teeuwen (Foto: Ronald Hoeben) Hans Teeuwen Hoeben, Ronald

Voorstelling: Hans Teeuwen zingt... . Tournee. Inl. 020–5722700 of www.columnfilm.com.

Hans Teeuwen is een jaar geleden gestopt met cabaret, maar is teruggekeerd op het podium als crooner. In de show Hans Teeuwen zingt liedjes die door anderen al veel eerder, veel vaker en veel beter zijn gezongen brengt hij songs van Frank Sinatra.

De show is te zien in de Amsterdamse nachtclub Panama, en maandag ook in de Leidse Schouwburg. Waarschuwing voor de fans: Teeuwen zingt, hij maakt geen grappen, al zou je scat-solo waarin hij de microfoon in zijn keel duwt als zodanig kunnen opvatten.

Volgens John Lennon maakt het niet uit in welke kunstvorm een groot artiest zich uit; het zal altijd iets interessants opleveren omdat het de unieke persoonlijkheid van de kunstenaar ademt. In zekere zin gaat dat ook op voor Teeuwen. Hij heeft een grote podiumpersoonlijkheid en een onnavolgbare elastieken gestiek, met een karakteristiek geknakte pols en een verneukeratieve grijns. Al zou hij een wajangtheater beginnen, dan zou het nog boeiend zijn.

Van Come Fly With Me tot Fly Me To The Moon, Teeuwen toont zich een ware Sinatra-fan, die de latere, geijkte hits laat liggen, en zich concentreert op de gouden Capitol-jaren (1953-1961). Het engste vindt hij de ballads, als Angel Eyes, niet alleen omdat het daar op goed zingen aankomt, maar ook omdat deze bloedserieus gebracht dienen te worden. Teeuwen blijft dichtbij Sinatra, zijn stem lijkt op die van de grote zanger en hij tracht diens frasering zo goed mogelijk te benaderen. Dat is voor de Sinatra-fans heel fijn, maar het heeft ook wat braafs.

De momenten dat hij zich van Sinatra losrukt, zijn ook meteen de beste, met als hoogtepunt Willow Weep For Me, waar hij een rauw grommende blues van maakt.

Teeuwen heeft een band om zich heen verzameld waar een debuterende jazz-zanger alleen van kan dromen. Altsaxofonist Benjamin Herman (New Cool Collective) leidt een beestachtig swingend quintet, met drummer Joost Kroon, bassist Sean Fascani, gitarist Jesse van Ruller, en pianist Gideon van Gelder. Vooral die laatste maakt indruk met zijn gretig springerige spel. Slechts tweemaal gaan zij los in instrumentale nummers. Verder volstaat de band met eenvoudige begeleiding.

Dat is een beetje jammer, een lossere behandeling zou de nummers de nodige schop kunnen geven. Maar dat kan allemaal nog komen, Teeuwen maakt in ieder geval een veelbelovend debuut.