Fietsen

„Je gaat niet fietsen hoor, veel te gevaarlijk”, zegt mijn man. „Fietsen? Dat zou ik nou níet doen”, zegt de buurvrouw. En dus stap ik om half vijf ’s middags op de fiets op weg naar het werk. Pfff, gevaarlijk, waar slaat dat nou op. Het ging trouwens best lekker, soms even goed doortrappen. Langs kilometers stapvoets rijdende auto’s. Zoef. En dan, op een drukke kruising, blaast de wind de zware fiets met twee kinderzitjes omhoog. Ik word op het asfalt gesmeten. Felle klap op mijn achterhoofd. Ik kan niet meer overeind komen, lig onder de fiets. Twee keurige heren helpen. Met z’n tweeën duwen ze de fiets naar de overkant, naar een windluwe plek. Ik hobbel er verslagen achteraan.

Sheila Kamerman

    • Sheila Kamerman