Een uurtje stoom afblazen bij Stork

Omdat er niet gestemd mocht worden van de rechter, was de aandeelhoudersvergadering van Stork gisteren vooral een middagje bijpraten. Kleine beleggers konden hun hart luchten.

Zijn ze er of zijn ze er niet? Die vraag hing een half uur in de lucht op de aandeelhoudersvergadering van industrieel concern Stork gisteren in het Okura hotel in Amsterdam. Graag hadden veel kleine beleggers nog even van gedachten gewisseld met de hedgefondsen Centaurus en Paulson. Jeroen Leenaers van de Vereniging van Effectenbezitters had zelfs Mina Gerowin van Paulson een uur voor aanvang van de vergadering nog door het hotel zien lopen.

Maar op zijn vraag of de hedgefondsen ook in de zaal zaten, stak alleen hun advocaat Jan Willem van der Staay zijn hand op. Hij gaf een korte verklaring namens het tweetal af. „Een oplossing ligt alleen in het verschiet als nu niet het publieke debat wordt gevoerd”, zei hij nadat hij eerst had betoogd dat Centaurus en Paulson zeer tevreden waren over de uitspraak, donderdag, van de ondernemingsmaker van het gerechtshof in Amsterdam. „De wil tot een oplossing is er, zij hebben er ook alle belang bij om het potentieel voor waardecreatie te realiseren”, verzekerde hij de aandeelhouders.

De ondernemingskamer had een dag eerder bepaald dat er op de aandeelhoudersvergadering niet gestemd mocht worden over het ontslag van de commissarissen en ook niet over een motie die het bestuur van Stork zou beperken in het verkopen of aankopen van bedrijven. Beide voorstellen waren door de hedgefondsen ingediend. De aandeelhoudersvergadering was daardoor gedegradeerd tot een middagje bijkletsen, omdat er toch geen besluiten konden worden genomen.

De rechter had ook een onderzoek naar wanbeleid bij Stork bevolen en gaat drie commissarissen benoemen die moeten bemiddelen tussen het bedrijf en zijn twee grootaandeelhouders. Over die uitspraak sprak niet alleen Van der Staay namens de hedgefondsen zijn tevredenheid uit, bestuurders en commissarissen van Stork, de Vereniging van Effectenbezitters, de vakbonden, de ondernemingsraad en een aandeelhouder als Robeco deden hetzelfde. Zelfs Frans Cremers van de Stichting Stork, die zijn preferente aandelen niet mocht gebruiken van de rechter, toonde zich blij. Omdat er niet over het ontslag van de commissarissen gestemd mocht worden „had de stichting bereikt wat ze beoogde met het inzetten van de preferente aandelen”.

Van der Staay werd vergezeld door advocaten van zijn kantoor (Freshfields) en op de rij naast hem zaten ook vertegenwoordigers van het pr-bureau van Centaurus en Paulson. Zij wilden de sfeer onder andere aandeelhouders peilen. De opkomst was laag, de tolk achterin zat voor slechts één aanwezige buitenlander te vertalen.

De kleine beleggers maakten van hun hart geen moordkuil. „Ik wil graag de bestuurders en commissarissen bedanken voor hun standvastigheid”, zei een aandeelhouder die ooit nog namens de oprichtersfamilie aandelen met vetorecht in bezit had gehad. „En ook de ondernemingsraad en aandeelhouders”, zei hij. „Maar dan maak ik wel een onderscheid tussen autochtone en allochtone aandeelhouders. Die laatste moeten misschien maar eerst een inburgeringscursus volgen.”

Anderen konden zich minder inhouden. „Ik ben helemaal niet gelukkig met die uitspraak”, zei een aandeelhouder. „Centaurus en Paulson hebben ons ontzettend veel geld gekost en wat gaat het nog kosten? U moet zich met de onderneming bezighouden, niet met twee van die dwarsliggers.” Voor president-commissaris Jan Kalff zat er niks anders op dan beleefd te antwoorden: „Ik kan me die gevoelens best voorstellen. Ik kan er niets over zeggen, maar ik hoop dat u opgelucht bent.”

Na vijf kwartier kon hij de aandeelhouders weer de storm insturen.

    • Daan van Lent