Applaus

Ik zat in de ‘laatste rijdende trein van Nederland’. Dat werd triomfantelijk omgeroepen. Die van Hilversum naar Utrecht. Ter hoogte van Hollandse Rading kwamen we toch stil te staan. Een omgewaaide boom op het spoor. De conducteur vroeg via de intercom of we wilden applaudisseren, want een aantal reizigers hielp mee met het vrijmaken van de rails. De deuren gingen open en meer mannen stapten uit om te helpen. Er ontstond een melig sfeertje in de trein. Uiteindelijk hebben we Utrecht bereikt, maar ik moet nog door naar Nunspeet. Misschien moet ik hier in de Jaarbeurs blijven overnachten. Maar ach, het zou hier met al die mensen bij elkaar ook nog best gezellig kunnen worden.

Lenie van de Beek

    • Lenie van de Beek