‘Steeds meer ‘zero-paper cities’

Thomas Bruning is secretaris van de Nederlandse Vereniging van Journalisten (NVJ).

De Europese Commissie wil de pluriformiteit van de media bevorderen. Europees Commissaris Viviane Reding (informatiemaatschappij en media) en vice-voorzitter Margot Wallström presenteerden gisteren een plan over concentraties in de mediasector en schadelijke effecten op het pluralisme en de vrijheid van meningsuiting. Volgend jaar komt er een inspraakronde; daarna volgen mogelijk maatregelen. Thomas Bruning, secretaris van de Nederlandse Vereniging van Journalisten (NVJ), volgt de acties van Brussel met argusogen.

Heeft zo’n voorzichtige aanpak van de Commissie zin?

Bruning: „Het is goed dat er aandacht komt voor transparantie, vrijheid en diversiteit in de Europese media. Maar we moeten waken voor te veel regels. Kijk in Nederland naar de Mediawet: er zijn allerlei beperkingen aan het marktaandeel van mediabedrijven. Die werken averechts voor krantenuitgevers die willen investeren in andere media”.

Het Europees Parlement is bezorgd over te grote mediaconcentraties. Moet Nederland bang zijn voor ‘Italiaanse toestanden’ waarbij oud-premier Berlusconi baas was van de belangrijkste tv-zenders?

„Nee. In Nederland houdt het Commissariaat voor de Media adequaat toezicht op de mediamarkt. We lopen in dat opzicht voor op andere landen in de EU. Het zou wel goed zijn als de Commissie iets doet voor media in de nieuwe lidstaten en in Italië.”

Is de pluriformiteit van de Nederlandse media in het geding?

„Soms schrik je van de mate waarin journalistieke onafhankelijkheid bestaat of ontbreekt. Het lijkt in orde, maar als bijvoorbeeld één redacteur in z’n eentje de lokale politiek van een middelgrote stad in Nederland moet volgen, gaat dat ten koste van de pluriformiteit. In veel steden zijn we al voorbij het fenomeen van een one-paper city. Er zijn steeds meer zero-paper cities”.

U pleit voor overheidsmaatregelen om de media te stimuleren. Wat kunnen Den Haag of Brussel doen?

„Wij denken met name aan fiscale maatregelen. Kwaliteitsjournalistiek is duur. De loonbelasting op journalistiek werk zou omlaag kunnen. Je kan ook denken aan een waarborgfonds om verslaggevers in oorlogsgebieden te verzekeren. Dat is duur. Alles uiteraard met de garantie van journalistieke onafhankelijkheid. Dat was het belangrijkste bezwaar van veel hoofdredacties tegen financiële hulp van de overheid”.

    • Jan Benjamin