‘Interiors’ scherp gezinsdrama

Voorstelling: Interiors, naar de gelijknamige film van Woody Allen, door Het Vervolg. Gezien: 17/1 Derlon Theater, Maastricht. Te zien t/m 10/2 aldaar. Inl.: 043-3503050; www.hetvervolg.nl

„Je hebt een zieke psyche en daarbinnen heerst een zieke geest”, zegt dochter Joey tegen haar moeder Eve. Deze zin uit het toneelstuk Interiors, naar de gelijknamige film van Woody Allen uit 1978, blijft in je gedachten steken. Het is een korte, giftige mededeling die de kern vormt van een familietragedie.

De titel Interiors is dubbelzinnig. Eve is een ijzig-koele binnenhuisarchitecte die geobsedeerd is door de perfectie van het interieur. Alles moet in stijl zijn, artistiek verantwoord, zelfs op het steriele af. Als toonbeeld van fraaie ironie plaatst decorontwerper Catharina Scholten tientallen meubelstukken van topklasse design op de speelvloer. Marie-Christine de Both als Eve dwaalt daar gevoelsarm en later op tragische wijze vereenzaamd doorheen. Met wit geschminkt gezicht, asblond haar en helwit mantelpak lijkt ze een verschijning uit een andere wereld.

Cineast Allen en in zijn voetspoor regisseuse Annelore Kodde toont met deze tekst ook het interieur, de ziel, van de personages. De tragedie wordt gedragen door personages die zowel narcistisch als lichtelijk belachelijk zijn in hun zelfvervuldheid. In het begin wekt het gepraat door een ijdele dichteres (Bien de Moor) en haar echtgenoot (Hans van Leipsig), een mislukte schrijver, irritatie. De clichés zijn talrijk. Pas met de entree van Hans Hoes als de echtgenoot van Eve en vader van drie dochters krijgt het gezinsdrama scherpe contouren.

Marie-Christine de Both jaagt de kilheid van haar personage tot grote hoogte op. Haar tergend langzame manier van praten, de toon van gelijk hebben en de artistieke obsessie maken van haar een wezen zonder hart. Totdat haar man de echtscheiding doorzet en met een nieuwe geliefde op de proppen komt. Eve’s wereld stort in. Ze heeft haar leven met design willen inrichten, zonder te beseffen dat gevoelens grillig en onbeheersbaar zijn.

De Both vertolkt in een dubbelrol ook de nieuwe, super-Amerikaanse geliefde van haar man. Voor dochter Joey (Nina Deuss) breekt alles in stukken door deze onuitstaanbare vrouw, die zich ook nog eens haar ‘echte moeder’ noemt. De rolwisseling van De Both is fascinerend. De twee verschillende karakters brengt ze moeiteloos.

Deze voorstelling is meer dan bewerkte film. Het is een zelfstandig toneelstuk met verrassende dramatische wendingen en een slot, dat ontroering wekt. Woody Allen houdt het overrompelende einde secuur verborgen, zodat de slag des te harder aankomt. Zelfmoord, ja, van de moeder, ja, maar de vraag blijft: wie is schuldig?

    • Kester Freriks