‘Candy’ romantiseert de roes

Candy. Regie: Neil Armfield. Met: Abbie Cornish, Heath Ledger, Geoffrey Rush. In: 4 bioscopen.

Elke generatie heeft recht op haar eigen Christiane F., het iconografisch drugshoertje uit het Berlijn van de jaren tachtig, dat als tiener het junkiebestaan in al z’n gore glamour verwerkte tot een later verfilmde autobiografie. Australische Candy is niet de Christiane F. van het nieuwe millennium. Aan de gelijknamige film van Neil Armfield ligt ook een semi-autobiografisch boek ten grondslag, van Luke Davies, dichter, vrachtwagenchauffeur, deugniet. Maar noch Armfield noch Davies, die aan het scenario meeschreef, kreeg het boek uit z’n puberale dope-fascinatie getild. Er wordt wat afgekickt en ingenomen in Candy. Het is slecht maar toch oh zo lekker.

De film is van een stuitende clichématigheid. Davies mag zijn eigen, gesneefde leven dan met gusto beschreven hebben, verfilmd blijft er alleen een tuttig verhaaltje over een gedoemde liefde over, dat nergens langs de rafelranden van het bestaan schuurt. Wie dat graag eens goed gedaan wil zien kan beter de Al Pacino-klassieker Panic in Needle Park er nog eens bijpakken. Er is niet zoveel verschil tussen het junkiebestaan in de jaren zeventig en het wheelen & dealen anno nu. Drugsfilms, met uitzondering van die andere mijlpaal Trainspotting (1996), blijven vaak hangen in een dusdanig gedateerde romantiek, dat je het idee krijgt dat drugs iets zijn voor mensen die in het verleden zijn blijven steken.

Zo iemand is ook de door Geoffrey Rush fenomenaal schmierend gespeelde Casper – Oscar Wilde meets William Burroughs – mentor annex huisdealer van Dan (Heath Ledger) en Candy (Abbie Cornish). Deze academische bohémien voorziet hen van zelfgekookte dope en uitzicht op werelden die zelfs met geestverruimende middelen niet binnen hun bereik liggen.

Zij blijven de twee die op hun trouwdag een shot zetten, een hamburger scoren en giechelen „We’re the coolest people at McDonalds.” Casper is zo iemand over wie je wel eens een hele film wil zien. Iemand met stijl en intelligentie die zo hardnekkig heeft geweigerd volwassen te worden, dat hij generatie na generatie jonge mensen van hun volwassenheid berooft. Drama. Zelf erbij fantaseren tijdens het kijken.