Stand by your man

luka_putin2.jpgDe sterke man van Wit-Rusland, Aleksandr Loekasjenko, krijgt een oliediktaat opgelegd door het Kremlin.  ‘De tijd van wijn en rozen is voorbij’, schrijft de New York Times droog. En zo is het. Poetin blieft geen praatjes over Slavische solidariteit, Poetin wil dollars en ‘markthervormingen’ in de Wit-Russische planeconomie (lees: uitverkoop van staatsbedrijven aan Russische zakengroepen)

Wat rest Loekasjenko? Zijn aftocht camoufleren met geschreeuw. Dit weekeind snoefte hij: ‘Ze dachten een strop om Loekasjenko’s nek te trekken en alles te krijgen wat ze wilden. Dat ging niet door’. (Wel)

Ook niet onverwachts: de sterke man steekt voorzichtig zijn voelsprietjes uit richting het Westen. Loekasjenko bedankt Europa warm voor steun in zware tijden (‘wij zullen dat nooit vergeten’) en waarschuwt ‘vandaag wij, morgen u’. Al voorziet hij nou niet meteen diepe vriendschap, ’op het punt van energieveiligheid ben ik bereid tot samenwerking met de duivel zelf.’ Satan krijgt het nog druk

Wat Loekasjenko werkelijk diep heeft gekrenkt, is de onbarmhartige spot in de Russische media van afgelopen weken. De ‘laatste dictator van Europa’ deed een onthutsende ontdekking: Rusland heeft geen vrije pers! Westerse correspondenten zijn ’vaak objectief’, terwijl ’zekere kringen’ de Russische pers betalen om ‘te spugen op het hoofd der staat … en het volk van Wit-Rusland te bespotten’. Gelukkig heeft het bespuugde, kalende hoofd der staat zijn eigen mini-massamedia nog. 

Tsja. Na alles wat voorafging lijkt het me zeer, zeer twijfelachtig of deze lauwe flirt met het Westen iets gaat opleveren. Stand by your man Loekasjenko, and show the world you love him.

    • Coen van Zwol