Paolo Nutini (19) heeft het nu al onweerstaanbaar

Concert: Paolo Nutini. Gehoord: 14/1 Melkweg, Amsterdam.

Vanaf de eerste seconde, het moment dat hij met ongekunstelde nonchalance het podium betrad, hield Paolo Nutini zijn publiek in de greep. De blanke soulzanger uit het Schotse Paisley hééft het: de uitstraling en de stem om een volle zaal met flink wat meer meisjes dan jongens te betoveren. Negentien jaar jong is hij nog maar. Zijn stem is een wonder van bezieling, met een scherp randje en het bijzondere vermogen om diepte aan een tekst te geven. Zelfs als dat zomaar een liedje over een paar nieuwe schoenen is.

New shoes was het eerste succesnummer van zijn debutalbum These Streets, waarop Nutini met welgekozen woorden zijn gang naar de drukke straten van de grote stad Londen bezingt. Nog maar kort geleden stond hij voor de keuze om patatbakker te worden in de fish & chipswinkel van zijn Italiaanse vader, of alles op de muziek gooien. Een van de mensen die hem over de streep hielp was Ahmet Ertegun, de grote baas van het Atlantic-label die tot op hoge leeftijd een goed oor hield voor veelbelovende soultalent. Ertegun overleed in december vorig jaar, niet voordat hij Paolo Nutini tot zijn laatste protégé had gemaakt. „That shoes song is a hit”, had hij Paolo verzekerd.

Op het podium is Nutini geen overweldigende verschijning, met zijn ongekamde bos haar en slungelachtige gestalte. Het is de muziek die het werk moet doen. Zijn band is onnadrukkelijk maar strak, met een onweerstaanbare swing die op de beste momenten herinnert aan de luie groove van Al Green.

Op het Lowlandsfestival won Paolo het zaterdagmiddagpubliek onder meer met zijn mooie coverversie van Crazy, de toen nog verse hit van Gnarls Barkley. In de Melkweg had hij gisteren een paar andere troeven achter de hand om te tonen waar hij zijn inspiratie haalt: een klein maar bevlogen Dolphins van Fred Neil en zijn versie van de Amy Winehouse-hit Rehab, nu al een moderne standard met het onweerstaanbare ‘No, no, no!’ dat je wel mee móest zingen.

In al zijn onnadrukkelijkheid gaf Paolo Nutini het meest inspirerende optreden dat je van zo’n nieuwkomer met nog maar één album op zijn naam mocht verwachten. Jenny don’t be hasty en Rainbow, het zijn van die liedjes die zich ongemerkt nestelen in de ziel van de luisteraar, zonder kunstgrepen of bombastische arrangementen. Een aanhoudend swingend ritme en een stem die de aandacht afdwong, dat waren Paolo Nutini’s sterke punten. Een ster is geboren.

    • Jan Vollaard