Noorderslag: veel rap bij nieuwkomers

Het traditionele festival Noorderslag in Groningen etaleerde in kort bestek in acht zalen een zeer gevarieerd beeld van de Nederlandse pop met het beste van 2006 en de grote verwachtingen voor 2007.

Malle Pietje & The Bimbo’s: houthakkerspunk met dubbele dameszang in een overvolle zaal met panische taferelen. Foto Isabel Nabuurs 13-01-2007, Groningen Noorderslag Malle Pietje en de Bimbo's FOTO ISABEL NABUURS Nabuurs, Isabel

Het Noorderslagfestival 2007 was: ontroering (Lucky Fonz III), ontdekking (The Bloody Honkies) en opluchting (om winnaar van Popprijs). En ook: glijen door het bier in de gangen, panische taferelen bij Malle Pietje & The Bimbo’s, lichte huiver bij de ‘posse’ van rapper Kempi, en ontspanning bij de luie reggae van Luie Hond. Om maar wat te noemen.

En dat alles binnen het tijdsbestek van een krappe werkdag, van zaterdagavond tot de vroege zondagochtend, in acht zalen van de Groningse Oosterpoort.

Noorderslag opende het nieuwe muzikale jaar traditiegetrouw met een overzicht van ‘het beste’ van het vorig jaar en de groepen waar we in het nieuwe jaar iets van kunnen verwachten. In de eerste categorie passen de gevestigde namen die met succes een nieuwe cd uitbrachten, zoals Johan, Ilse DeLange en Postman. Maar waar was Opgezwolle?

De nieuwe lichting bood veel rap en bestond uit een presentatie van Mighty 8 – acht vrouwelijke rappers die binnenkort gezamenlijk een cd uitbrengen– en de nieuwkomers Nina en Winne. In de zaal van VPRO’s 3voor12 waren nieuwe rock-acts als The Hospital Bombers, Lucky Fonz III en Bloody Honkies te zien, terwijl in de kelder onder meer de debutanten Malle Pietje & The Bimbo’s speelden.

Het mediagenieke Malle Pietje & The Bimbo’s (een mannelijke drummer en twee blonde zangeressen op gitaar en bas) trok zoveel publiek dat hun zaaltje veranderde in een volgepropt vat waarin ook nog gepogood moest worden. Want de Bimbo’s spelen houthakkerspunk met dubbele dameszang, wat een merkwaardig en bij momenten amusant effect heeft.

Strakker en avontuurlijker was The Bloody Honkies uit Lichtenvoorde. Vier langharige jongemannen zorgden hier voor ijzeren gitaarriffs en jankzang zó strak aangedraaid, dat je alleen al door te kijken een statische lading kreeg. Het was moeiteloos het beste dat sinds Normaal uit Lichtenvoorde afkomstig is.

Even tevoren was in de grote zaal de Popprijs uitgereikt. Winnaar was niet, zoals gevreesd, Jan Smit. Hij verkoopt veel platen, maar is bij het ‘alternatieve’ publiek niet populair. Zijn naam gonsde rond en het publiek stond klaar om hem in bier te drenken. Maar toen de juryvoorzitter woorden als ‘creatief’ en ‘eigenzinnig’ uitsprak, werd duidelijk dat het hier ging om de anti-Jan Smit: Spinvis. Het bier werd wel gegooid, maar zonder overtuiging. Erik de Jong en band gaven een ‘Greatest hits’-optreden waarbij opviel dat het geheel, hoewel de jury nog repte van ‘samplekunstenaar’ Spinvis, in deze gewone band-bezeting regulier begint te klinken.

De andere concerten in de grote zaal, zoals Johan en Ilse DeLange hadden te lijden onder het grote verloop in deze zaal. Beide optredens waren nogal mat. Postman, in een kleinere zaal, wist heel goed hoe hij de zaal moest meekrijgen. Op ontspannen manier zette hij alle raptrucs in - handen zwaaien, meebrullen – en gaf zo een zelfverzekerd optreden.

Nieuwe rappers als Nina en Kempi maakten overtuigend hun straatleven invoelbaar. Nina verlangde in een liedje terug naar de kindertijd, toen je kleren nog werden gewassen en je je niet druk hoefde te maken over ‘rekeningen en shit’. Bij Kempi hoefde je niet eens te weten dat hij maar net uit de bak is, om de sinistere sfeer te voelen die hij met vier handlangers, inclusief obsceen gebarende danseres, overbracht in dreigende raps en volvette refreinen.

In het gitaargenre viel hier nog te genieten van de fel uitgevoerde, navrante liedjes van Hospital Bombers, en van Grote Prijswinnaar Lucky Fonz III (categorie singer/songwriter) die met alleen zijn gitaar een perfecte combinatie liet zien: vol bravoure tussen de nummers door, en complete verzonkenheid tijdens zijn spel. En dan was er de cd-belofte van komend jaar: de rozeharige Roosbief, zingend over spelcomputers en magnetrons, met een stem die tot ver buiten Groningen reikte.

    • Hester Carvalho