Natuurlijk, Majesteit!

Ik kwam een keer thuis met een Engelse vertaling van de Koran. Mijn vader was beledigd. Hoe durfde ik de heilige Koran te bezoedelen? Van hem mocht ik de vertaling lezen, mits ik de gewenste leesstof eerst in het Arabisch reciteerde. Zijn wil geschiedde. Voor een tijdje, althans. Want ik haakte af. Noem het gebrek aan tijd. Vader blij. Want stel je eens voor dat ik die Engelse verzen las en was blijven beledigen. Dan had ik vanaf mijn zestiende dat boek kunnen begrijpen!

De Koran kun je ook heftiger beledigen. Dat is als je beweert dat het niet je lievelingsboek is. Dit laatste leerde ik in Pakistan, waar ik woonde tussen mijn veertiende en zestiende. Elk semester moest ik een essay schrijven over mijn lievelingsboek, de Koran. De school blij. Want stel je eens voor dat je verzot zou raken op wereldliteratuur!

Wie beweert dat een hoofddoek dragen een persoonlijke keuze is van de vrouw beledigt menig moslimman, die door het aanschouwen van een naakt vrouwenhoofd van zijn apropos raakt. Een man in de ogen aankijken, een even zo hippe broek dragen als hij, nee, dat moest deze moslima echt niet doen. Dan toonde ik te weinig respect aan de mannen om mij heen, heette het dan. En de grootste belediging van mij aan het adres van de moslimmannen was wel mijn huwelijk met een niet-moslim.

Toen durfde ik nog wel te beledigen. Immers, ik leerde tijdens mijn studie dat mensenrechten bestaan, juist opdat de machtelozen zich kunnen beschermen tegen de willekeur van de macht.

Gelukkig heeft onze goede Koningin ons het juiste pad gewezen.

Mensen zoals mijn vader zijn sinds afgelopen Kerst weer zielsgelukkig. Ze voelen zich eindelijk erkend door Hare Majesteit de Koningin, die meent dat haar onderdanen geen recht op beledigen hebben. Maar natuurlijk, Majesteit! Uw wens is ons bevel. Uw wil geschiede. Vergeef het uw nietige onderdanen, want zij weten niet wat ze doen.

Jurist en auteur van ‘Kostbaar bezit’ en ‘Een moslima ontsluiert’.