‘We gaan gevechten niet uit de weg’

Commandant Vleugels van de Nederlandse militairen in Uruzgan bestrijdt dat zijn manschappen niets zouden wagen. „We zitten niet naar buiten te turen.”

Rechts: commandant Vleugels van de troepen in Uruzgan (Foto WFA) WFA41:NEDERLANDSE MISSIE IN URUZGAN BEGONNEN:ARIN KOWT;01AUG2006- Nederland heeft vanochtend om 05:00 uur Nederlandse tijd het bevel gekregen over de ISAF-operatie in de Afghaanse provincie Uruzgan. Dat gebeurde met een ceremonie in de plaats Tarin Kowt. De komende tijd zullen meer dan 1400 militairen in het gebied gestationeerd zijn. De belangrijkste taak is de wederopbouw in de provincie. Niet zonder risico, want in het gebied zijn veel talibanstrijders actief. De ISAF-operatie wordt door de NAVO geleid. Gisteren werden de zuidelijke provincies door de Amerikanen overgedragen aan de NAVO. Foto: De kolonels Henk Morsink (l) en Theo Vleugels (r) doen de symbolische sleuteloverdracht. WFA/jvdh/str. Defensie WFA WFA

“Ons werk hier is hartstikke gevaarlijk”, zegt kolonel Vleugels, nog ongeveer twee weken commandant van de Nederlandse militairen in de Afghaanse provincie Uruzgan.

Gisteren nog zijn diverse groepen Nederlandse militairen de poort uitgeweest, de provincie in. Ook waren er meerdere ‘tics’ – ‘troops in contact’, oftewel vuurcontact met de vijand. De in Nederland nu soms gehoorde veronderstelling dat het in Uruzgan zo rustig is omdat de Nederlanders niets wagen, stuit bij de kolonel op onbegrip.

Vleugels: “Het gaat best goed ja. Wij hebben weinig gewonden te betreuren, inderdaad. Ik voel niet de drang om nog verder aan te tonen dat wat wij doen, gevaarlijk is. Daarvoor zijn mijn mannen te kostbaar. We zitten hier echt niet vanuit het kamp naar buiten te turen”.

Waarom is het in de ‘Nederlandse’ provincie relatief rustig, in vergelijking met de ‘Canadese’ provincie Kandahar en het ‘Britse’ Helmand?

Vleugels: “Dat komt door de rol die Uruzgan speelt in de plannen van de tegenstander, onze aanpak en een dosis geluk. De stammen in Uruzgan leven erg op zichzelf en de provincie is voor een groot deel zeer onherbergzaam. De Talibaan zien Uruzgan deels als een rustplaats waar ze van ons geen last hebben. Kandahar en Helmand hebben meer grote steden, waar gevochten kan worden. Wij concentreren ons nu hier op de toegankelijkere gebieden waar de bevolking geconcentreerd is, en proberen niet meteen elke tegenstand in de bergen uit de weg te ruimen. Maar we gaan gevechten niet uit de weg”.

Het noorden van Uruzgan, waar de Nederlanders nog niet geweest zijn, wordt genoemd als een mogelijke uitvalsbasis bij het volgende lenteoffensief van de Talibaan.

„Ja, de Talibaan leven daar relatief ongestoord. Wel zijn er twee Amerikaanse bases. Ook daar zullen we op den duur komen, maar het is een proces van de lange adem. Als we ons nu al over de hele provincie verspreiden, brengt dat te grote risico’s met zich mee. Je hebt dat gezien bij de Britten in Helmand: als je verspreid over je hele provincie bases inricht, krijg je overal problemen. Zo doen wij het niet, wij gaan voor het geleidelijk uitbreiden van onze inktvlek vanuit het zuiden.”

U hebt net anders zelf aan de ingang van de Baluchi-pas een voorwaartse post ingericht, Poentjak, waar vrijwel dagelijks een gewapend treffen met de Talibaan is.

„Er is een fundamenteel verschil met de Britse benadering. Die vooruitgeschoven posten zijn aan de rand van de inktvlek , daar waar de tegenstand begint. We zouden onze invloed in de ogen van de lokale bevolking teniet doen als we daar niet permanent aanwezig zijn, samen met het Amerikaanse leger. Poentjak is goed verdedigbaar. Het ligt in het zicht van de basis Tarin Kowt, op twaalf kilometer afstand, zodat we de zaak in de gaten kunnen houden.”

Die inktvlek van Nederlands gezag, hoe groot is die nu eigenlijk?

„De districten Tarin Kowt, Deh Rawood en Chora. En daaromheen gebieden die je lichtblauw zou kunnen noemen.”

Het begrip ‘inktvlek’ suggereert dat daarbinnen de zaak geregeld is, maar toch vinden er aanslagen en andere incidenten plaats.

„Als je invloed hebt, wil dat niet zeggen dat er niets meer gebeurt. In Amsterdam gebeuren ook dingen, ondanks de aanwezigheid van politie. Veel hangt af van de effectiviteit van de Afghanen die de zorg voor de veiligheid van ons overnemen: het leger, de politie, de nieuwe hulppolitie.”

Een van uw grootste problemen is de Baluchi-vallei, tussen Tarin Kowt en Chora. Die was vorig jaar al eens door Amerikaanse en Afghaanse troepen van Talibaan gezuiverd, maar dat heeft niet erg geholpen.

„Het is net water: als je niet blijft, stroomt het terug. De Baluchi-vallei is een moeilijk gebied, omdat het tussen bergen ligt ingeklemd. Uiteraard willen we er ook daar voor gaan zorgen dat de weg bruikbaar wordt, dat we in contact komen met de inwoners van de dorpen en dat de economie wordt ontwikkeld. De Baluchi is een belangrijke stap naar de rest van de provincie.”

Dit artikel is door Defensie gescreend op veiligheidsaspecten, maar niet veranderd.

    • Raymond van den Boogaard