Seks tussen de kiezelstenen

De Nederlandse regisseur Theu Boermans verrast Wenen met een ongebruikelijk zanderige voorstelling van Shakespeares komedie A Midsummer Night’s Dream.

Scène uit ‘A Midsummer Night’s Dream’

Wie vlak voor de voorstelling de zaal binnenkomt, is verrast. Is het stuk al begonnen? Op het toneel heerst volop bedrijvigheid, hoewel de meeste toeschouwers nog bij de garderobe staan. Te zien is een grote feesttent met puntdak. Tientallen mensen zijn in de weer met wat lijkt op de voorbereidingen van een feest. Even later – de voorstelling is nu echt begonnen – volgt het hoogtepunt van de avond. De tent stort tijdens een oorverdovend onweer in elkaar, de elegante tafeltjes worden bedolven onder kiezelsteen en grind. De zandberg die ontstaat, zal tijdens de rest van de voorstelling blijven liggen.

De Nederlandse regisseur Theu Boermans heeft met zijn regie in het Weense Burgtheater van Shakespeares populairste komedie A Midsummer Night’s Dream voor enkele verrassingen gezorgd. Bijna altijd speelde de handeling van dit stuk zich af aan het Atheense hof en in het net buiten de stad gelegen bos – maar nooit op een zandberg en in een feesttent.

Het bos is bij Shakespeare het domein van de elfen en de feeën, van het onbewuste en dus ook van de seksuele aantrekkingskracht. Twee liefdesparen hebben op de zandberg hun toevlucht gezocht. Daar stuiten de paartjes op de elvenkoning Oberon en zijn kabouterachtige assistent Puck, die de handeling door middel van een toverdrankje volledig omdraaien. Het systeem van wederzijdse aantrekking en afstoting wordt op zijn kop gezet, verwarring en consternatie is het gevolg. Het verheven liefdesidee wordt gerelativeerd, en het animale driftleven krijgt de overhand. Althans voor even, want al snel wordt de orde hersteld.

De zandberg en de feesttent – opgericht voor het huwelijk van de Atheense vorst Theseus met de amazonenkoningin Hippolyta –vormen niet de enige verrassingen die Boermans voor het Weense publiek in petto heeft. Enkele keren klinken Duitse liefdesschlagers uit de jaren zeventig op (‘Azzurro’). Kostelijk is het groepje handwerkers, die in het bos een toneelstuk voor de aanstaande bruiloft repeteren – een komedie binnen de komedie en tevens een meesterlijke persiflage.

Het lijkt Boermans in Ein Sommernachtstraum vooral te gaan om de machtsverhoudingen tussen de seksen. De hoofdzakelijk door emoties en zinnelijkheid gestuurde vrouwen maken een sympathiekere indruk dan de berekenende mannen. Boermans’ regie werd door de Duitstalige pers tot nu toe overwegend kritisch ontvangen. De Süddeutsche Zeitung sprak van ‘veel kiezelsteen maar weinig theater.’ De Weense Kurier was wel positief en roemde vooral de humor.