Ongevraagde adviezen aan een lieve Japanse gangster

Saul van Stapele schrijft een brief aan Kazuma Kiryu, de hoofdpersoon in Yakuza, een computerspel over de Japanse maffia

POËTISCH GEWELD: een Japanse gangster in de game Yakuza

Yakuza (Sega/Atari)

Konichiwa Kazuma,

Ik heb je afgelopen najaar voor het eerst ontmoet in een door fel neonlicht overrompelde wijk in Tokio. Je zag er goed uit. Strak in pak, niet minder strak gekapt en immer een stoïcijns serieuze blik in je ogen. Op en top de Japanse gangster. Wat bijdroeg aan dat imago was de wijze waarop je met je talloze vijanden omging; dat waren er nogal wat want elke paar meter dook weer een groep rivaliserende strakke pakken op die het op jou gemunt hadden. Maar met hoeveel ze ook waren en hoe zwaar ze zich ook bewapend hadden, je brak ze met je imposante arsenaal aan vechttechnieken één voor één als luciferhoutjes en was niet te beroerd om de hoofden van je meest hardleerse vijanden te verbrijzelen tegen een muur. En het moet gezegd worden: het zag er elke keer weer prachtig uit. Poëtisch, zou ik bijna zeggen.

En dat terwijl je al heel snel had laten zien dat je eigenlijk een heel lieve en vooral ook eervolle jongen was. De maffiavariant van de ideale schoonzoon. Je praatte steevast met zachte, bedeesde stem vol eerbied over de ouderen van jouw familie, behandelde vrouwen en meisjes uit jouw kring alsof ze de laatste prinsessen waren van een eeuwenoude dynastie en draaide zelfs de gevangenis in nadat je de schuld op je nam voor een moord op een Yakuza-baas die een vriend van je had gepleegd. Een ridder was je, Kazuma, een dichter die helaas geen tijd had om zijn ganzenveer op te nemen omdat hij elke paar meter belaagd werd door gewelddadige gorilla’s die jou na de moord op de Yakuza-baas tot publieksvijand nummer één hadden verklaard.

schimmenwereld

Ik zag in lange trage scènes hoe je steeds dieper verstrikt raakte in de problemen, in een schimmenwereld van verstikkende tradities waarin je ineens niemand meer kon vertrouwen. Die scènes waren zo lang en traag dat ik er eerlijk gezegd wel een beetje gek van werd. Ik heb niets tegen een clichématige soap over Japanse maffiosi met zo nu en dan een intermezzo waarin je zelfs je meest sentimentele gevoelens de loop kunt laten gaan. Waarin de tranen traag vallen en de illustraties zeker voor de erg verouderde PlayStation 2 van extreem hoge beeldkwaliteit waren. Maar ik zat niet te wachten op een prachtig in beeld gebrachte soap of B-film. Ik wilde je helpen! Ik wilde namens jou al die gorilla’s met hun hoofd tegen de muur slaan en die eindeloze langzame scènes die ik niet eens weg kon klikken, zorgden ervoor dat een spel dat in theorie boordenvol vaart en actie zou moeten zitten, zich in de praktijk tergend langzaam ontvouwde en steeds meer op de zenuwen ging werken.

horde hyena’s

Een tweede deel van het computerspel waarin jij de hoofdrol speelt en een speelfilm gebaseerd op jouw lotgevallen liggen al op stapel. Voor jou is dat niet zulk goed nieuws, want ik kan me zo voorstellen dat jij ook wel eens wilt ontspannen met een cocktail in plaats van de hele tijd in dezelfde kleine wijk rond te moeten rennen om vage opdrachten te volbrengen terwijl er elke paar meter een horde hyena’s in je nek springt. Dat je er doodmoe van wordt dat je steeds weer je speciale krachten moet opladen om aanvallen te lanceren waarbij je gretig gebruik maakt van voorwerpen in je omgeving en je gewelddadige ballet steevast wordt omlijst met flitsende effecten.

Maar Kazuma-San, ook al lijkt het op het eerste gezicht niet zo, je hebt een leger aan vrienden die het naar hartelust voor je willen opnemen. Die zich graag storten in de unieke ambiance van jouw leefwereld, waarin het prachtig vormgegeven, rustieke relatiedrama wordt afgewisseld met bruut geweld. Alleen willen die mensen ook niet de hele tijd alleen maar rondjes rennen en op knoppen rammen in een erg beperkte omgeving, die willen met jou en je bijzondere vechttalenten de wijde wereld in, keuzes maken, dilemma’s oplossen en het leven van de Yakuza verder doorgronden. En ze willen, wanneer de adrenaline uit hun oren spuit, zonder eindeloze omwegen en uitgesponnen verhalen, in één keer door kunnen naar het volgende gevecht.

Ik snap dat je het ook zonder ongevraagde adviezen vanaf de zijlijn al moeilijk genoeg hebt in je leven maar ik vertrouw erop dat je snapt dat ik het voor jou doe, omdat het jou toch ook moet gaan vervelen, al die gevechten die volgens precies hetzelfde scenario verlopen. Oh zwijgzame gangster met je gouden hart, je hebt toch zoveel meer talenten dan dat! Als jij nou zorgt voor iets meer variatie, dan zorgen wij, jou tot het bot gemotiveerde vrienden, er met alle liefde voor dat je voortaan weer probleemloos over straat kunt.