Opinie

    • Youp

De weg kwijt

Als je echt niet meer weet waar het over moet gaan, dan voeren twee commerciële televisiezenders een zogenaamde oorlog over een zelfde soort programma. Het sloophout van de Nederlandse showbizz danst de komende weken zowel bij RTL als bij SBS de sterren in het ijs. 

Dansen is een beetje te groot woord. Het krabbelt en wordt beoordeeld door zogenaamde vakjury’s. Een van deze jury’s bestaat onder andere uit Joan Haanappel en Sjoukje Dijkstra. Twee schaatsbejaarden die óf zelf niet door hebben dat ze zwaar aan het dementeren zijn, óf in verschrikkelijke geldnood verkeren. Anders leen je je als ooit gerespecteerde topsporter niet voor dit soort amusementsporno.

Donderdagavond heb ik in de pauze van mijn theaterprogramma even langs de twee zenders gezapt en zag dat het veel erger was dan ik in mijn stoutste nachtmerries had kunnen dromen. Ik ga er van uit dat u als intellectuele NRC-lezer niet heeft gekeken en daarom zal ik proberen te beschrijven wat ik in die twintig horrorminuten heb gezien. Ik schrijf met nadruk proberen omdat de werkelijkheid te weerzinwekkend was. Met geen laptop te beschrijven.

Zowel op RTL als op SBS zag ik een soort bonte avond. Niet van een middelbare school of een dronken sportclub, maar van een instituut voor zwaar verstandelijk gehandicapten. RTL had er een soort auditie van gemaakt en dat betekende dat een stuk of wat ongeremde randdebielen hun schaatskunstjes aan het volk vertoonden. De schaamteloosheid is de nieuwe vorm van vermaak. Kijken naar en lachen om labiele idioten, die van hun santé niet afweten. Of je nou naar Idols of de X-factor loert, het maakt niemand meer wat uit.

Bij RTL werd de avond aan elkaar gekeuveld door Martijn Krabbé, zoon van de in zijn eigen ogen gerenommeerde acteur Jeroen. Vraag me steeds af wat voor drugs of medicijnen deze Martijn slikt. Welk geestvernauwend middel maakt het mogelijk dat hij dit durft te presenteren? Als je dit op een nuchter moment terugziet, dan besluit je toch onmiddellijk om te emigreren naar een onvindbaar dorp in Kalmukië. Een plek waar niemand weet dat je dit ooit gedaan hebt. Ik moet steeds aan de vrouw en kinderen van Martijn denken. Hij komt ‘s nachts thuis en wat vraagt zij dan? Of het lekker ging? Of hij tevreden is? Ik vrees toch echt dat zijn vrouw inmiddels een advocaat geraadpleegd heeft om te informeren hoe je zo fluweel mogelijk van deze gek kunt scheiden. Je wilt toch niet dat je kinderen door zoiets worden opgevoed?

Op SBS was het nog erger. Daar krabbelde een BN-er met de naam Lola Brood over de ijsvloer. Ik vroeg aan iemand waar ik haar van moest kennen. Ze is de dochter van Herman Brood, luidde het antwoord. Ik vroeg wat ze kon! Waar ze beroemd van was? Wat was haar kunstje? Schreef ze? Schilderde ze? Zong ze? Stotterde ze in een soap? Maar het antwoord bleef dat ze de dochter van Herman was. Als er in het hiernamaals een Hilton Hotel is, dan vrees ik dat hij daar na het zien van zijn schaatsende kind weer afgedoken is. Hoeveel kan je als vader hebben?

Gelukkig ging de bel ten teken dat ik weer het podium op moest. Gered door de gong heet dat. Dus alle andere stuntels heb ik moeten missen, maar van de mevrouw van de artiestenfoyer hoorde ik dat die nog veel en veel erger waren. In de krant zag ik een foto van Patty Brard. Haar neem ik na haar klysmashow niks meer kwalijk. Elk dorp heeft er zo een. Maar honderden debielen op twee zenders tegelijk is toch iets te veel van het goede.

Spelend op het podium van de Nijmeegse Schouwburg was ik het snel weer vergeten. Moest me concentreren op mijn spel in deze stad met de verse burgemeester Thom de Graaf. Over dementie gesproken. Die krullenbol kan toch ook probleemloos met alle ijssterren in dezelfde kliniek worden opgenomen. De eerste door zichzelf gekozen burgemeester van Nederland. Wat een armoe. De Graaf is echt volkomen de weg kwijt. Zijn bijnaam is in Nijmegen dan ook Thom Thom de Graaf.

Youp van ’t Hek

    • Youp