Verstrikt in leugens

Jerôme Inen: Het bos. Contact, 367 blz. €24,90 Koedijk, Leo

Jerôme Inen: Het bos. Contact, 367 blz. €24,90

Het bos dat het decor vormt van Jerôme Inens gelijknamige thriller is onmiskenbaar het Amsterdamse Bos, in de jaren dertig door werklozen aangelegd en in de volksmond nog altijd Bosplan geheten. Waarom de auteur zijn roman dan niet ‘Het Amsterdamse bos’ of ‘Bosplan’ heeft genoemd, zal ermee te maken hebben dat hij zijn verhaal méér wil laten zijn dan een streekroman. Zijn bos staat voor het zwijgende mysterie dat alle bossen belichamen en misschien wel voor het Danteske woud waar mensen halverwege hun leven plegen te verdwalen.

Niettemin is Het bos een door en door Amsterdams boek dat zich afspeelt in 1994 in kringen van onroerendgoedhandelaren aan de Apollolaan, met personages die aan Willem Holleeder doen denken. De belangstelling van Inen (1965) voor de geschiedenis van Amsterdam kwam eerder tot uiting in de novellenbundel Zomergriep / Keerweer nr. 16 / Palmyra waarmee hij in 2003 verrassend debuteerde. In een van die verhalen zoekt de hoofdfiguur een verdwenen journaliste en wordt en passant de MKZ-crisis behandeld, het wezen van de Leidsestraat blootgelegd en de vogelgriep voorspeld die kort na het verschijnen van zijn boek uitbrak.

Dergelijke ingrediënten zitten ook in Het bos. Actuele gebeurtenissen, zoals het verkwanselen door de gemeente Amsterdam van de ‘Vietnamweide’, dienen als achtergrond bij een zoektocht naar een verdwenen persoon. De ik-figuur Alexander Hollenveld, advocaat bij een kantoor in het Amsterdamse Bos, gaat in augustus 1994 op zoek naar zijn boezemvriend William, die ook zijn baas op het advocatenbureau is. William is als vermist opgegeven en alles wijst erop dat hij zelfmoord heeft gepleegd. Maar waarom?

Een sleutel krijgen we direct aan het begin: ‘Twintig jaar geleden, op de dag af, hielp ik mijn beste vriend om zijn vader, zijn moeder en zijn zuster te begraven. De begrafenis vond plaats op het landgoed van zijn ouders, en dus, vanaf dat moment, zíjn landgoed. Nooit hebben we erover gesproken. Zelfs geen blik die zei: weet je nog? Van William weet ik het niet zeker, maar ik zweeg zelfs in mijn hoofd over die dag. Als herinnering een gesprek is met je eigen gedachten, dan heb ik deze herinnering begraven, onder een dikke laag stilte.’

De illegale begrafenis en het landgoed blijken uiteindelijk meer te maken te hebben met Williams verdwijning dan de maffiose praktijken waar het advocatenkantoor bij betrokken is. Maar de kracht van deze eerste voldragen roman van Inen zit hem niet zozeer in het thrillerelement. De intrige is te uitgesponnen en niet altijd geloofwaardig. Het onderliggende thema daarentegen, het zwijgen tussen vrienden waardoor ze onbekenden voor elkaar blijven, is mooi neergezet. Het bos, geschreven in een losse maar tegelijk zorgvuldige stijl, is een gevoelig verhaal over een verknipte man, reddeloos verstrikt in een woud van leugens die onvermijdelijk door datzelfde woud zullen worden prijsgegeven.