in de marge

Baby Sacha ingebakerd en tevreden slapend in miracleblanket

Inbakeren heeft een geschiedenis die teruggaat tot de prehistorie. Kleine baby’s met hun ongecontroleerde bewegingen van de ledematen bleven zo rustig en waren tegelijk warm ingepakt. Maar in de achttiende eeuw raakte het inbakeren uit de gratie. Kinderen moesten zich vrijelijk kunnen bewegen en ontwikkelen.

Tegenwoordig is de kijk op inbakeren weer iets genuanceerder. Ook al hebben wij onze baby niet aan een haak aan het plafond gehangen, inbakeren was voor hem wel een bron van warmte en veiligheid. De eerste week wikkelden we hem in een gewoon dekentje, maar we merkten dat hij daaruit makkelijk losbrak. De speciale inbakerdoek die we gebruikten, had ingebouwde vernuftigheden die de armen immobiliseren en hem tot rust brengen, tot hij de boel alsnog bij elkaar schreeuwt voor zijn volgende voeding.

In eerste instantie doet het inbakeren denken aan de oude Chinese praktijk van het inbinden van meisjesvoetjes, waardoor lopen nagenoeg onmogelijk wordt. Maar onze baby had aanvankelijk nogal last van maagkrampen en leek ingebakerd juist rust te vinden. Urenlange slaap was het resultaat.

Maar het is niet iets om lang mee door te gaan. Op momenten dat hij zelf in slaap valt, ligt hij zeer ontspannen met z’n armpjes boven z’n hoofd. Weinig beelden zijn vertederender. Maar in de eerste weken waarin een geheel nieuw systeem van spijsvertering en verwerking van zintuiglijke ervaringen op gang moet komen, leek de doek hem rust te gunnen, evenals zijn ouders.

De Stichting Onderzoek en Preventie Zuigelingensterfte stelt dat inbakeren een „bijkomend hulpmiddel kan zijn om tot een kalmerend patroon van rust, voorspelbaarheid en wegnemen van prikkels te komen”. Zie: www.veiligslapen.info.

Hans van der Lugt

Bonfit Miracle blanket, circa 30 euro

    • Hans van der Lugt