Eurosonic: pop uit alle EU-regio’s

Festival: Eurosonic, eerste avond. Gehoord: 11/1, diverse zalen, Groningen. Vanavond vervolg.

Bij veel van de twintig zalen in de Groningse binnenstad stonden gisteravond al weer fikse rijen. Altijd een goed teken op een festival, zeker als het pop uit alle hoeken van Europa laat horen.

Britse bands zijn de laatste jaren geen taboe meer op Eurosonic. Bij de opwindende ‘new rave’-band Shitdisco en het niet al te origineel, maar wel aanstekelijk op springerige new wave teruggrijpende Young Knives, had het publiek alle reden tot juichen. Een exotischer achtergrond is daarvoor lang niet altijd een garantie. Een matige reggaeband blijft een magere reggaeband, ook als die, zoals Sud Sound System, uit Zuid-Italië komt. Joy Denalane, een zangeres van gemengd Duits en Zuid-Afrikaanse afkomst, beschikte daarentegen over een kloppende band en een dijk van een stem, maar ze had bar weinig toe te voegen aan de ‘nu soul’ zoals die sinds lang vanuit Amerika over ons wordt uitgestort.

Je kunt het niet van iedereen verwachten, maar het wordt wel interessant als het dominante Anglo-Amerikaanse model eens wordt losgelaten en iets van de eigen cultuur doorklinkt. Dat gebeurde bij Islaja, ofwel de Finse zangeres, muzikante en beeldend kunstenares Merja Kokkonen. Begeleid door een vijfkoppige band klonk haar kleurrijke, psychedelische folk wel wat gewoner dan op haar eigenhandig ingespeelde platen, maar er bleef nog van alles over: speelse drones, vreemde, gedubbelde stemmen, speelgoedinstrumenten, een gitaar met de strijkstok bespeeld en vooral: liedjes die volstrekt onverstaanbaar waren, maar toch van alles zeiden over waar Islaja vandaan komt.

Op een iets andere manier sijpelde de achtergrond van Leningrad door. De zanger van deze 13-koppige skaband klonk alsof de kleedkamer vol met wodka stond en sommige bandleden zagen er ook zo uit, maar de speels gearrangeerde muziek viel behoorlijk strak uit. Ska met grote trom en tuba horen we ook niet zo vaak.

Zo zal Zu, een Italiaans trio dat met veel rumoer het niemandsland tussen hardcore en free jazz afgraast, zelden forse rijen voor de deur meemaken. Dat zo’n band op zo’n festival gedijt, en dat het publiek bij zo veel abstracte dissonanten vrolijk bleef hangen, moet je toch innemen voor Eurosonic.

    • Jacob Haagsma