Parkeren kun je leren

hoegraagwiljeparkeren.jpgIk was nog geen uur vertrokken uit New York, of de stad schrikt op door een nondescript geurtje. Wat het was? Nog steeds onbekend. Een mislukte aanslag? In oktober 2005 schreef ik ook al over verdachte geuren. Ook daarover ontbreekt definitief uitsluitsel. We gokken op een chocolatier. Ter vermaak overigens hier de Subway Smell Map van Gawker.

Een dag later, een andere stad. In San Francisco presenteerde Apple-topman Steve Jobs zijn iPhone. Veel gespeculeer op straat, veel jongens in zwarte Apple-T-shirts ook. „Het wordt een telefoon, ik heb het zelf gelezen op macrumors.” En het werd een telefoon.

Lees hier het stuk dat collega Marc Hijink schreef, hij zat in de zaal bij Steve-O (en hier ons NRC-blog ‘hebben‘). Ikzelf schreef in de papieren krant over het stille schandaal waar Jobs in verzeild is geraakt, hij heeft onder meer documenten over zijn optiebeloningen laten vervalsen. Maar daar hoor je zijn fans niet over.

hoegraagwiljeparkeren3.jpgToen Marc, fotografe Claudia en ik daarna over straat liepen zagen we deze auto.

Ik moest meteen terugdenken aan wat ik een paar dagen geleden in The New York Times las. Het vak van parkeerbeheerder in San Francisco wordt gevaarlijker. In 2005 werden ze nog zeventien keer aangevallen, vorig jaar was dat 28 keer (weet even niet met hoeveel ze zijn). Ze worden bespuugd en hun voorruiten worden ingeslagen. De reden? ‘Parking rage‘, parkeerwoede. Teveel auto’s, te weinig parkeerplekken (en te lage tarieven voor de parkeermeters op straat, maar dat durft bijna niemand hardop te zeggen).

De dame in deze auto dacht een oplossing te hebben. Onder een deel van de vorkheftruck was nog ruimte. Dat ze zichzelf klem zou rijden, zag ze niet aankomen. Een tikje wanhopig keek ze uit het raam. “I need this space.”