Groot filmproducent en vooral man van

Carlo Ponti was getrouwd, twee keer zelfs, met actrice Sophia Loren. Hij was ook een vruchtbaar producent die het talent van grote regisseurs herkende.

Carlo Ponti in 1964 (Foto AP) *** FILE *** Film producer Carlo Ponti waves before boarding the airplane at JFK International Airport in New York City on Feb. 13, 1964. Ponti, husband of Sophia Loren, died overnight in a hospital in Switzerland, his family announced Wednesday Jan. 10, 2007. Ponti, 94, had been hospitalized about 10 days ago in Geneva for pulmonary complications, the family said in a statement. (AP Photo/Pan American Airways) Associated Press

Gisteren overleed Carlo Ponti in een ziekenhuis in Genève, waar hij werd behandeld voor longproblemen. Op de 11de van vorige maand had hij zijn 94ste verjaardag gevierd. Ponti (Milaan, 1912, sommige bronnen zeggen 1910) raakte eind jaren dertig, na een korte carrière als advocaat, verzeild in de Romeinse filmwereld. Hij werd een vruchtbaar filmproducent die ruim 150 films op zijn naam zette. Hij produceerde bijvoorbeeld Doctor Zhivago (1965, geregisseerd door David Lean naar de roman van Boris Pasternak), het wereldberoemde liefdesverhaal tegen de achtergrond van de Russische revolutie. Hij had toen al, samen met collega Dino de Laurentiis, de Oscar voor de beste buitenlandse film in ontvangst mogen nemen voor het ruige sprookje La strada (1954, Federico Fellini). Het einde van zijn carrière markeerde Ponti, op wat kleine producties na, met de klassieker Una giornata particolare (Ettore Scola, 1977), het kleine verhaal over het leven van alledag onder het Italiaanse fascisme dat tot op heden een enorm publiek weet mee te slepen.

Maar Ponti’s naam zal niet worden herinnerd vanwege zulke meesterwerken. Welnee. Ponti’s naam zou waarschijnlijk nu al vergeten zijn zonder Sophia Loren. Hij was de producent die haar op basis van wat onbeduidende filmrolletjes direct contracteerde. Hij was de man die haar twee maal trouwde omdat hun eerste huwelijk hem was komen te staan op een aanklacht wegens bigamie. Hij was de echtgenoot, niet direct een bink en ook nog eens een erkende Casanova, met wie deze mooiste vrouw van de wereld altijd getrouwd is gebleven. Carlo Ponti is de man van en dat zal hij blijven.

Is dat erg? Nee, dat is mooi.

Maar het mag niemand zicht benemen op Ponti’s carrière. Niet alleen produceerde hij mooie films met Loren in de hoofdrol, vaak met Marcello Mastroianni aan haar zijde en, als het helemaal goed zat, met Vittorio de Sica als regisseur: Ieri oggi, domani, Matrimonio all’Italiana. Geestig waren die films, sensueel en tijdloos in hun analyse van de strijd tussen de seksen (drie keer raden wie die won).

Maar Ponti was ook zonder Loren een producent zoals filmproducenten horen te zijn. Hij was niet vies van ultracommerciële projecten en hij kon zich met verve vergissen, zoals met War and Peace (1955), de Tolstojverfilming onder regie van King Vidor en met Audrey Hepburn. Maar hij zette zich net zo volhartig in voor de artistiek uitdagende films van Michelangelo Antonioni (o.m. Blowup, 1966, en Professione Reporter, 1975) en Jean-Luc Godard (o.a. Le Mépris, 1963). Hij herkende in de jaren zestig in Tsjechoslowakije het talent van Milos Forman (The Fireman’s Ball ) en van Jiri Menzel (Houd de treinen in het oog), en in de VS dat van Sidney Lumet. Hij zag het belang van Roman Polanski, van Agnès Varda, van Jean-Pierre Melville, van Claude Chabrol. En hij ontdekte Gina Lollobrigida.

Op al deze namen gaat de hedendaagse filmkunst terug. Die was veel minder spannend geweest zonder Carlo Ponti.

    • Joyce Roodnat