Ode aan sterke vrouwen

The Fish Fall in Love (Mahiha ashegh mishavand). Regie: Ali Raffi. Met: Reza Kianian, Roya Nonahali, Golshifteh Farahani, Maryam Saadat, Farrokh Nemati. In: 5 bioscopen.

Op een van de tekeningen van Aziz, die na 22 jaar terugkeert naar zijn geboorteplaats aan de Kaspische Zee, staat het portret van Che Guevara. Aziz heeft de tekeningen al die jaren bewaard in zijn koffer, waardoor je zou kunnen afleiden dat dit portret belangrijk voor hem is. Ook kun je zo afleiden waarom Aziz meer dan twee decennia in ballingschap is geweest. Hij was waarschijnlijk lid van een van de linkse groeperingen die begin jaren tachtig door ayatollah Khomeini werden verboden.

Of hij al die tijd gevangen heeft gezeten in Teheran, of dat hij in zelfverkozen ballingschap in het buitenland was, maakt debuterend regisseur Ali Raffi niet duidelijk in het scenario van The Fish Fall in Love. Het meeste is echter helder als glas in zijn script, waardoor het feelgood verhaal weinig verrassingen biedt.

Aziz keert terug naar zijn dorp, waar hij er al snel achterkomt dat de vrouw die hij er achterliet een bloeiend restaurant bestiert in zijn huis, met hulp van haar dochter en twee andere vrouwen. Atieh vreest dat hij haar uit het huis komt zetten, dochter Touka – uit een ander huwelijk – denkt hem op andere gedachten te kunnen brengen door hem elke dag te voorzien van copieuze maaltijden.

The Fish Fall in Love – een ode aan sterke vrouwen – draait om een aantal misverstanden, waarvan de belangrijkste het levensverhaal van Aziz spiegelt. De geliefde van Touka, de man die Aziz een lift gaf naar zijn dorp, wordt om onduidelijke politieke redenen opgepakt, net als Aziz twintig jaar eerder. Touka denkt dat hij verdwenen is, net zoals Atieh wellicht ooit dacht dat Aziz voor altijd uit haar leven verdween.

Raffi is goed in het suggereren van al deze politieke bijbetekenissen, voor de rest drijft zijn film op de charme van de eetfilm. De gerechten zien er heerlijk uit en de liefde gaat inderdaad door de maag. Ook een van de locaties in de film appelleert aan de romantische gevoelens van de toeschouwer. Aziz gaat wel eens naar een ander restaurant dat aan zee is gelegen en op de rotsen is gebouwd. Terwijl de zee op de rotsen slaat en over de houten plankieren spoelt, eet hij in de frisse buitenlucht zijn visje. De ondergaande zon doet de rest. Aziz gaat hier vast niet meer weg. En met die misverstanden komt het wel goed.

    • André Waardenburg