Ja-woord met zoenanimatie

Ilja Pfeijffer is deze week nog correspondent voor nrc.next in Second Life.

Vandaag verklapt Vogue Foulon haar trouwplannen.

Ik wist dat mensen trouwen in Second Life. Maar niet zij. Zij niet. Niet Vogue Foulon. Foto Lilith Lunardi Lunardi, Lilith

„Ik ga trouwen.”

„In Second Life?”

Het kleine knikje waarmee ze antwoordde, leek bijna een verontschuldiging. Ik schrok er zo van dat ik haar vergat te feliciteren. Natuurlijk wist ik dat het wel eens gebeurde. Ik had op flickr.com fotorapportages gezien van trouwerijen in Second Life. Prachtige sprookjesbruiloften met alles erop en eraan. Gegarandeerd schitterend weer op je trouwdag. De gasten zitten vol ongeduld te wachten bij een door rozen overwoekerd kapelletje aan de oever van een idyllisch beekje. Ze hebben hun duurste smokings en cocktailjurkjes aangetrokken. Ze zijn uitgelaten en lacherig van de zenuwen.

Dan arriveert het bruidspaar in een zwevende koets voortgetrokken door zeven witte zwanen. De bruid ziet er fabelachtig uit in haar speciaal ontworpen jurk van witte zijde. Ze draagt witte orchideeën in haar haar.

Ook de bruidegom heeft speciaal voor de grote dag een nieuw kapsel en een nieuwe huid gekocht. Ze lopen onder een boog door van witte rozen, die een van de gasten voor hen heeft nagebouwd. Ze hebben een animatie waardoor ze hand in hand kunnen lopen. Ze nemen plaats op de poseballs voor het altaar. Nadat ze elkaar onder luid gejuich het ja-woord hebben gegeven, mag de zoenanimatie worden geactiveerd. Er is champagne op de receptie en een zwerm van vijftig witte duiven. Er wordt gedanst. De bruidstaart is vijftig meter hoog. En iedereen verandert de instellingen van de wereld naar nacht om het vuurwerk te zien.

Ik had die foto’s allemaal bekeken. Ik was wel eens naar Grand Keppel dAlliez geweest, een eiland dat speciaal is ingericht voor bruiloften. Daar zijn zelfs speciale poseballs voor de ceremonie met de kousenband. Kleine roze hartjes vallen er uit de hemel.

Ik wist het allemaal. Ik wist dat mensen trouwen in Second Life. Maar niet zij. Zij niet. Niet Vogue Foulon.

„En wie gaat er trouwen? Vogue of jij?”

„Vogue.”

Ze hoefde kennelijk niet lang na te denken over dat antwoord. Maar daarna was ze even stil. Ze verschikte iets aan haar rokje en keek naar haar handen. Ze zuchtte en toen keek ze me aan.

„Ik weet ook niet precies waarom ik het doe”, zei ze. „Maar toch voelt het goed. Ik ben eraan toe om mezelf te binden. Ik heb er een beetje genoeg van dat alles mogelijk is in Second Life. Het is zo langzamerhand tijd om mijn leven hier te structureren. Ik wil wat verantwoordelijker zijn in Second Life. Hij is een goede man. Ik heb hem een paar dagen geleden leren kennen. We hebben ook in First Life gechat via de computer. Maar hij woont in Nebraska, ik in Australië. Het is nog een geheim waar we gaan trouwen. Hij is iets bijzonders aan het bouwen voor de ceremonie. Hij wil dat het een verrassing voor mij is. Hij is zo lief. In Second Life wil ik zijn vrouw zijn. In First Life is hij een goede vriend. Nou ja. Zoiets. Begrijp je dat?”

„Heb je een relatie in First Life?”

„In First Life ben ik al vijftien jaar getrouwd, hahaha. Mijn man is niet op Second Life. Hij heeft er geen boodschap aan. Ik heb het wel geprobeerd hoor. Ik heb zelfs een keer een avatar voor hem aangemaakt die er precies zo uitzag als hij. Ik had zelfs zijn stoppelbaard nagemaakt. En allerlei kleren voor hem gekocht. Maar het interesseert hem niet. Nou, dan niet. Dus. Zodoende. En ik zal zeker niet degene zijn die hem dit allemaal vertelt. Hahaha.”