Geheim wapen: kleine zusjes

The Magic Numbers zijn twee koppels van broer en zus, voormalige buren.

The Beach Boys zijn hun helden: Dennis Wilson fluistert ze zelfs liedjes in.

Magic Numbers, met Michele Stodart, Angela Gannon, Romeo Stodart en Sean Gannon. Foto Lex van Rossen MAGIC NUMBERS 2006 T.A.V. NEXT FOTO LEX VAN ROSSEN Rossen, Lex van

Waar The Magic Numbers precies hun inspiratie vandaan halen, daar valt moeilijk een vinger op te leggen. „Tijdloze liedjes uit alle stijlen en periodes”, zegt Michele Stodart, de bas spelende en zuiver zingende zus van frontman Romeo Stodart. Pin ze niet meteen vast op de sixties, maar de jaren zestig van de vorige eeuw en vooral de naïef/melodieuze liedjes van The Mama’s & The Papa’s zijn nooit ver weg.

Michele bestrijdt dat: ze kende die groep niet eens voordat iedereen erover begon. The Beach Boys zijn hun helden, zodanig dat de in 1983 overleden Dennis Wilson nog recent in een van Romeo’s dromen verscheen om hem de welluidende Carl’s song in te fluisteren. Het staat op Those The Brokes, het tweede Magic Numbers-album dat weer net zo knap en harmonieus in elkaar steekt als hun verrassend sterke debuut van nog geen twee jaar geleden.

Twee koppels van broer en zus troffen elkaar als buurkinderen in een buitenwijk van Londen. Romeo en Michele woonden oorspronkelijk in Trinidad waar ze in 1990 door een staatsgreep werden verdreven. Het klikte met buurtjes Sean en Angela Gannon, die respectievelijk drums en toetsen gingen spelen toen ze besloten samen een band te beginnen. En nu zijn ze eigenlijk al meer dan twee jaar constant op tournee.

„We hadden een pauze in gedachten na het festivalseizoen van afgelopen zomer”, zegt Michele, „maar Romeo kwam met zo veel nieuwe liedjes dat we het leuker vonden om meteen de studio in te gaan.” Als live band zijn ze enorm gegroeid – geen grappen over hun omvang alsjeblieft. Vooral Michele is een podiumdier, swingend achter haar bas en nooit op één plek vastgeroest, tenzij ze aan de microfoon gekluisterd staat voor een hemelse tweede stem. Voor het eerst zingt ze ook een zelfgeschreven nummer: het gevoelige Take me or leave me.

Het klinkt als straattaal uit de hiphop: Those The Brokes, een variant op Kurtis Blow en These are the breaks? „Ach welnee”, lacht Michele, „het is zomaar een uitdrukking die we zelf hebben verzonnen. We zeggen het tegen elkaar als er iets faliekant mis gaat, of als we elkaar moed willen inspreken. Those the brokes, het gaat als het gaat, zo is het leven.”

De meisjes zijn het geheime wapen van The Magic Numbers, zegt Sean. „Romeo en ik speelden al een tijdje samen, maar we kregen niets van de grond. Op het moment dat onze kleine zusjes erbij kwamen, praktisch diezelfde minuut, begon onze muziek te leven en kregen we succes. We zijn een uitzonderlijke band, want in de drie jaar dat we bestaan is ons succes alsmaar groter geworden. Vanaf ons eerste optreden hadden we het gevoel dat we welkom waren in de popwereld. Dat stimuleert enorm en ik denk dat onze muziek daarom zo’n positieve uitstraling heeft.”

Het succes van het debuutalbum en de hitsingle Forever lost hebben hun vrijheid gegeven om hun muziek losser te benaderen, zegt Michele. „We wilden onszelf produceren en in het begin gaf dat veel druk, omdat we ons nog niet als hitmakers hadden bewezen. Het helpt dat onze platenmaatschappij er nu vertrouwen in heeft dat het wel goed komt. Ook al moesten ze even slikken toen ze hoorden dat er drie nummers van langer dan vijf minuten op ons album staan. Dat soort dingen kunnen we doen; we laten ons meer leiden door toevallige gebeurtenissen en het natuurlijke verloop van een lied.”

Ze zonderden zich af van de buitenwereld, vertelt Sean, „bovenop een berg in de staat New York, vijf mijl ten noorden van het plaatsje Woodstock. Geen telefoons, geen mensen. Alleen bomen, beren en herten. Voor zo’n groepje kluizenaars is het veel makkelijker om geconcentreerd aan je muziek te werken. Er is simpelweg niks anders te doen. Dit album is daarom veel meer een eenheid geworden dan het eerste. Toen was het studio in, studio uit, snel nog even een nieuwe single of een B-kantje opnemen.”

Kritiek over de lengte van het album (65 minuten en daarmee dus bijna een dubbel-elpee in ouderwetse vinyltermen) wil Sean niet horen: „We hebben juist een handvol songs weggelaten om het niet nog meer uit de hand te laten lopen. Je kunt een songschrijver niet vragen om het mes in zijn eigen geesteskinderen te zetten.”

„Bovendien hebben wij altijd het publiek van onze live optredens voor ogen, nooit het veel vrijblijvender gehoor dat naar de radio luistert. Klassieke popsingles zijn altijd zo lang als de auteurs ze bedoeld hebben, nooit zo kort als een deejay ze zou wensen. Die kan voor het gemak gebruik maken van de radio-edits die voor dat doel verspreid worden.”

De smaak van het live spelen hebben ze flink te pakken, nadat The Magic Numbers in de afgelopen twee zomerseizoenen elk belangrijk festival van Europa minstens één keer bespeeld hebben. Sean: „Optredens zijn onze drugs. De hele dag loop je jezelf op te fokken om op het podium te gaan knallen. Die last valt van je schouders zodra de eerste noot gespeeld is. Al die adrenaline komt vrij en wordt hopelijk gekanaliseerd in de muziek. Als dat niet gebeurt,verander je in een Keith Moon, die na het optreden nog een hotelkamer in elkaar moet beuken omdat hij anders zijn energie niet kwijt kon. Iedereen weet wat er dan gebeurt: Keith Moon is dood en The Magic Numbers komen elke avond gezond en uitgeput van het podium af.”

Michele: „De beste optredens zijn altijd die avonden waarop ik mezelf compleet verlies. Ooit waren we dat brave bandje dat mooie liedjes kwam zingen. Nu zijn we een rockmonster met songs die nog alle kanten uit kunnen.”

„We hebben met U2 op één podium gestaan en met Brian Wilson, wat willen we nog meer? Nóg een keer met U2 en Brian Wilson spelen!”

Optredens donderdag 11 januari Paradiso, Amsterdam, vrijdag 12 januari. Stadsschouwburg Groningen. Kijk voor meer informatie op: www.themagicnumbers.net.