Daar kan Privé niet tegenop

Kunnen ‘de bladen’ op tegen de kwaliteitsmedia als het gaat om de Belgische prins Laurent?

Op geen stukken na.

Voor liefhebbers die de Privé en de Story tot dusver altijd in de Monde en de Groene Amsterdammer hebben moeten vouwen om niet meteen op straat al ontmaskerd te worden, zijn gouden dagen aangebroken. Alles objectief van onze eigen correspondent (dus niet van types die je morgen weer in RTL Boulevard hoort kwaken) open en bloot in ons eigen nrc.next!

En ’s avonds is de niet helemaal gelukkig terechtgekomen jongste zoon van koning Albert en koningin Paola onderwerp van analyse in Nova, en weer comme il faut, dat wil zeggen: niet met de altijd nog blazerige Joost Karhof achter de tafel, maar onder leiding van onze beschaafde Clairy. Bovendien zat de prins in één aflevering met Willem Holleeder, die eveneens op een behandeling van hoog televisiejournalistiek gehalte bleek te kunnen rekenen.

Waar hebben we het aan te danken? En dan zwijg ik nog over een derde prominent personage dat over de tong gaat, en met wie het nog wel eens lelijk kan aflopen. Ik bedoel de paus. Eerst blunderen over Mohammed, nu weer niet bijtijds geweten hebben dat Stanislaw Wielgus niet deugde – hoeveel fauxpassen kan het Vaticaan tolereren zonder dat de hele roomsheid in haar hemd staat? Nog even, en zelfs Kruispunt heeft het in de gaten.

Maar goed.

Kunnen we intussen, op het niveau dat we nu qua criminaliteit hebben bereikt, de twee beklaagden uit de Benelux, plus hun zaak, met elkaar vergelijken?

In het verhoor dat Laurent maandagavond op last van de officier van justitie werd afgenomen, zou de prins hebben verklaard dat hij wist dat de anderhalve ton voor de verbouw van zijn huis, van de marine afkomstig was. Bekentenis? Nee. Want hij zei er meteen mee dat dat volgens hem heel normaal, om niet te zeggen legitiem was. Let wel: ik citeer hier twee kwaliteitskranten: de Belgische Standaard en de Nederlandse NRC.

Toen hem gisteren voor de rechtbank opnieuw werd gevraagd of hij wist dat de rekening van anderhalve ton naar de marine was gegaan, antwoordde de prins volgens wéér een kwaliteitsmedium:

„Zó duidelijk heeft Vaessen (dat is de dubbelpettige adviseur- JB) dat niet gezegd.”

Draaikonterij zouden ze in de opgewonden roddelbladen gauw hebben gesuggereerd. In onze kringen, waar we sinds kort over de misdaad transparant worden ingelicht door hoogwaardige journalisten, concluderen we: een jongen van 43, die denkt dat het normaal is als de marine al zijn klusjesmannen betaalt, en die achteraf niet eens meer precies weet wat zijn eigen adviseur hem daarover heeft verteld – daar moeten we toch een wereld van leed achter vermoeden? Op z’n minst een verdrietige jeugd, of een liefdeloze opvoeding of misschien zelfs een taalachterstand?

Die ouders lijken me heel aimabel. Maar heeft de vader niet ergens een onecht kind verwekt? En kwam de zanger Adamo in die tijd niet voortdurend bij de moeder over de vloer? En is het een wonder dat een jongen die is grootgebracht met het idee van gooi het maar over de balk, later godsonmogelijk kan rondkomen van 300.000 euro? Zo riant lijkt me dat verbouwde huis (waarvan je telkens maar één onnozel détail te zien krijgt) trouwens ook niet eens.

En van deze casus naar die van Holleeder – il ný an qu’un pas. Mag het ons verbazen dat Willem het langzamerhand wel kan uitschreeuwen van frustratie? Hoe zou u zich voelen als uw aanklager Fred Teeven had geheten en uw verdediger Bram Moszkowicz?

Maar godzijdank zijn hij en prins Laurent in handen gekomen van de fatsoenlijke pers. Tijd om te zeggen: eindelijk loont de misdaad!

Jan Blokker

Lees alle columns van Blokker op www.nrc.nl/blokker