33 dagen

drink.gifIn het kader van het nieuwe jaar zwoeren O. A. Klimov en ik zondag de dure eed om 33 dagen lang geheel te onthouden. U hoort het goed: 33 dagen geen druppel alcohol. Voor zoiets moet ik terug naar de lagere school.

Het schiet lekker op. 3 van de 33 dagen zijn al voorbij, dus zitten we in zekere zin op de helft.  En ik heb nog niks kapot gegooid, geen dieren geschopt, kinderen mishandeld of voorbijgangers aangevallen. 

Wel vraag ik me af: zou zo’n injectie werken? Een beetje Russische drinkebroer gaat liefst naar het ziekenhuis om professioneel van de alcohol af te raken. Men koestert een hartverwarmend vertrouwen in pillen, poeders en spuitjes. 

Onze kennis N., sinds de Tsjetsjeense oorlog aan de drank, vraagt zo’n anti-wodka spuitje als het echt te dol wordt, zo’n vier keer per jaar dus. Dan is hij anderhalve maand broodnuchter en vreselijk saai, waarna het weer tijd wordt voor zapoi (jezelf dagenlang bewusteloos drinken, een aardige lokale traditie).

Wat doet zo’n prik, vroeg ik N. Weinig, drank smaakt een beetje vies en maakt  misselijk. ’Althans bij de eerste slokken.’  Voor N. is het meer een mentale kwestie: na zo’n spuit voelt drank taboe.  Ieder zijn placebo, maar ik ga cold turkey. Dus als dit blog tot 9 februari soms wat kribbig klinkt, dan weet u hoe dat komt.

    • Coen van Zwol