Karakters

Ruud aan de telefoon. Hij vraagt me of ik de uitnodiging voor de ‘5e Avond van de Wieler Poëzie en Proza’ die ik een paar weken geleden ontvangen zou moeten hebben ook daadwerkelijk ontvangen heb, en zo ja, of ik dan in verband met de praktische organisatie van het geheel het antwoordstrookje waarin ik mijn komst bevestig dan wel elimineer met gezwinde spoed wil retourneren. Ik antwoord dat ik met of zonder ingevulde antwoordstrook op 20 januari present zal zijn in De Mollige Haan te Scheveningen.

Zo ben ik, een man een man, een woord een woord.

Dus konden we meteen over naar de orde van de dag: de nostalgie.

Ruud begint over zijn beroepsdeformatie. Dat hij jaren na dato de spieren van de kampioenen nog in zijn handpalmen voelt tintelen. Wie is er nou niet gedeformeerd, zeg ik, en voeg er meteen aan toe dat deformatie niet per definitie armoede hoeft te betekenen. Ruud heeft de kuiten en dijbenen van een Raas, een Kneet, een Didi in zijn handpalmen gewogen en in die spieren heeft hij de elektriciteit van de macht, de elegantie en het verderf ontdekt. Kortom, de poëzie der spieren die al geschreven is voordat er één woord op papier staat.

De ex-masseur, ex-soigneur,ex- druïde, ex-snarenstemmer uit de lang vervlogen Raleigh-dynastie lijdt aan de meest ernstige sportverminking die er bestaat: de onvoorwaardelijke aanbidding van pure klasse.

De karakters, zegt Ruud, de karakters die reden tot ze geen kut meer op de muur konden schrijven, maar toch wonnen, ik mis ze. Zo komen we op Phil, Phil Anderson, de titaan uit Australië die ploeg kwam versterken. O, die etappe in de Dauphiné Libéré, daar beneden in de Roussillion. Half juni was het, maar een sneeuwjacht joeg over het land. Ruud wachtte zijn pupillen op met een dozijn droge borstrokken in zijn rugzak.

Het laatste stotterende bericht uit de koersradio prijs was de monsterlijke voorsprong (een kwartier) van de al even monsterlijke Bernard Hinault op de rest. Maar doemde daar aan de meet, in de snijdende perspectief van de sneeuw niet als eerste de diepgevroren gestalte van de verschrikkelijke Phil Anderson op? Ja, zo was het precies.

Ik zeg tegen Ruud: „Weet je dat Phil onlangs in Australië is gearresteerd?”

„Nee, Heb ik iets gemist?”

„Het zijn tamelijk summiere berichten, maar hij schijnt zijn ex- vrouw mishandeld te hebben.”

„Over welke ex-vrouw hebben we het nu, het is toch niet Shelly?”

„Nee, na Shelly kwamen er nog paar, maar nu gaat het over Christi Valentine, de Amerikaanse Eurosport-verslaggeefster. Zij waren een jaar of tien getrouwd. Met Shelly en die anderen is hij volgens mij nooit getrouwd geweest.”

„Spijtig, die arrestatie.”

„Ja, erg spijtig. Twee paarden en vijf honden schijnen de aanleiding te zijn geweest. Ik ga eens precies uitzoeken hoe het zit.”

Het komt vaker voor, pure klasse is buiten het korset van de sport erg onaangenaam om mee te leven.

    • Peter Winnen