De nieuwe start van een oude dartskampioen

Zaterdag ging titelverdediger Jelle Klaasen in Frimley Green al in de eerste ronde onderuit, met 3-0, tegen een andere Nederlandse darter, Co Stompé. Daarmee kwam een eind aan een bizar jaar van de 22-jarige darter.

Klaasen met vriendin. Foto H. Willink Winnaar officieuze darts toernooi 2006 Frimley Green WK Willink, H.

Frimley Green, 9 jan. - Een jaar geleden beleefde Jelle Klaasen een droomweek in Frimley Green. „Bij terugkomst in Nederland bleek mijn leven totaal veranderd”, zegt de darter die zaterdag al in de eerste ronde van het officieuze WK darts zijn titel verspeelde. „De eerste drie maanden heb ik toen niet kunnen trainen vanwege alle aandacht. Ik kwam in contact met advocaten, had problemen met managers en sponsors en praatte over bedragen waar ik nooit over had durven dromen.”

In deze aflevering werd Klaasen geconfronteerd met de andere kant van de medaille. „Het eerste toernooitje wat ik na mijn Lakeside-zege gooide, was ik heel slecht. Logisch. Maar de mensen die daar keken, kenden de achtergrond niet. Die dachten dat ik het niet meer kon. Zo ging het een tijdje door. Mijn zelfvertrouwen ebde weg en ik kwam in een enorme dip terecht. Ik hoorde alleen maar slechte en negatieve dingen die over me gezegd werden. Zo van ‘die is weg en daar horen we nooit meer wat van’. Dat greep me aan.”

Klaasen ging bijna ten onder aan z’n eigen faam. „Doordat de mensen me naar beneden praatten, ging het steeds slechter. Een tijdje wilde ik er zelfs mee stoppen, want ik had echt geen plezier meer in darts. Dat kwam louter door de negatieve reacties in Nederland. Geloof me, in Engeland word je met veel meer respect behandeld. Daar word je op straat nooit uitgescholden. In Nederland wel. Dan denk ik, heb ik jou ooit iets aangedaan? Toch is het jammer dat de fans, die je het ene moment zo toejuichen, het andere moment niets meer om je geven”, vervolgd Klaasen. „Ik bedoel dit niet lullig, maar het zijn altijd de Nederlandse supporters die negatief over je zijn. De Engelse fans hebben altijd respect voor je. Hier in het hotel zat een dag na de wedstrijd een groep Nederlanders in de hal. Na mijn nederlaag tegen Co gingen ze liedjes zingen over Co en mij afzeiken. ‘Dat hoort erbij’, zeiden ze, want zonder hen zouden wij darters hier niet staan. Typisch Nederlands. Michael van Gerwen overkwam hetzelfde. Die werd na zijn uitschakeling zelfs loser genoemd. Hoe durven ze! Hij is een jongen van 17, maar hij staat wel op de Lakeside.”

Pas sinds twee maanden zit Klaasen weer lekker in zijn vel. Een vakantie in Australië en zijn nieuwe vriendin Puck spelen daarin een belangrijke rol. Vooral die laatste factor lijkt doorslaggevend. „Puck heeft me weer aan het darten gekregen”, vertelt Klaasen.

„Toen ik er helemaal doorheen zat en mijn pijlen niet meer aanraakte, zei Puck me om weer gewoon met mijn vrienden te gaan darten. Terug naar hoe het allemaal begon. Lekker in de kroeg een pijltje gooien, drankje erbij en lol maken. Niet meteen weer toernooien spelen. Zij vond dat ik eerst het plezier weer terug moest krijgen in het spelletje en dan pas weer proberen om voor de prijzen te gaan. Dat werkte uitstekend, hoewel het voor deze Lakeside een beetje te laat kwam. Ik heb er wel weer lol in, maar miste nog wedstrijdscherpte.”

Klaasen heeft de uitschakeling al verwerkt. „Ik was heel ziek van dat verlies, maar ben er overheen. Nu verwachten de mensen waarschijnlijk niet veel meer van mij. Het klinkt misschien gek, maar dat voelt ook een beetje als een opluchting. Zonder mijn Lakeside-titel tekort te willen doen, is mijn carrière opnieuw begonnen. Dit voelt als een nieuwe start. Vorig jaar was een heel hard leerjaar. Het was misschien beter geweest als ik toen tweede was geworden. Dan hadden de mensen niet zoveel van me verwacht en had ik de maanden erna gewoon goed kunnen blijven presteren. Maar ik had het niet willen missen. Als ik alles bij elkaar optel, is het goed voor me geweest.”

    • Hans Willink