Beau bakt ze bruiner

Het wordt dus Bruin. Het bruine kabinet. ‘Bruin kabinet zet in op ontlasting.’ ‘Bruinwerkers moeten Melkertbanen vervangen.’

CDA-PvdA-ChristenUnie: groen, geel en rood, bijna een verkeerslicht. Apart fris en fruitig, samen een bruine derrie. De eerste gedachte bij bruin is poep en waar dat uitkomt. Maar bruin is ook de kleur van de herfst en vruchtbare grond en hout en van die diepe leren stoelen waarin mannen graag bij echt haardvuur whiskydrinken, sigarenroken en stoere verhalen vertellen, stoelen die vrouwen op straat zetten zodra ze met je getrouwd zijn.

Bos, Balkenende en Rouvoet zijn ook typisch bruine namen. Balkenende heeft een houtsmaak en aan het einde iets, hoe zal ik het zeggen, rectaals. En hij heeft naast z’n onmiskenbare houterigheid ook een zeer houdbare, op-mij-kun-je bouwen-uitstraling. Bos is bruin, met een groen kruintje (ik vind wel dat hij steeds kaler wordt sinds hij nieuwe vrienden heeft.) En bij de naam Rouvoet denk je ook niet meteen aan wilde limoenen. Zompige cake, daar denk ik aan, bij de naam Rouvoet. Begripvolle uitvaartondernemersblikken, korrelvlokken roos die van schoudervullingen dwarrelen, een kist die in een vloer wegzinkt onder de klanken van Telkens Weer, zo nu en dan overstemd door het geluid van knarsende tandwielen. (‘Rouvoet verstopte zich in de garderobe en bewonderde op een vingertop de pulk neusvulsel die hij zojuist had gemijnd. Hij ademde diep door zijn neus, in en uit, in en uit, tot hij er bijna duizelig van werd, en terwijl hij tevreden constateerde dat zijn linker neusgat weer vrij en ongehinderd trok, als de schoorsteen van zijn opa, dacht hij plotseling, zijn buik ging er opgewonden van tintelen: Misschien zit er wel wat as van de overledene in deze pulk.’)

Als je lichaam oude cellen afbreekt, wordt er een stof aangemaakt die bilirubine heet en die stof zorgt ervoor dat poep bruin is. Met die metafoor kan ik ook goed leven, want er viel na zoveel rammelende kabinetten nogal wat op te ruimen en dat er dan een man als Wilders wordt aangemaakt, met negen zetels, is volkomen begrijpelijk. Wilders heeft ook ontegenzeggelijk een bilirubien gezicht en er is één kleur die zich onmiddellijk aanbiedt als je denkt aan de persoon Wilders: bruin. Men kan dus niet anders constateren dan dat de metaforische omstandigheden voor het bruine kabinet behoorlijk goed zijn. Een andere vergelijking is minder gunstig. Op de tweede dag van het beraad van de drie lijsttrekkers in Beetsterzwaag, 4 januari 2007, was het precies 10 jaar geleden dat wij de laatste Elfstedentocht hadden. Toen was het, 4 januari 1997, na weken vorst – ik was erbij – 6 graden onder nul. Net als toen, waait het vandaag, dinsdag 9 januari 2007, flink. Het is nu alleen 15 graden boven nul. Atmosferisch gezien hangt het bruine kabinet dus een behoorlijke uitdaging, zoals je dat noemt, boven het hoofd. (Maar ik hou nu op, want ik mag van mijn oudste broer niet meer over de opwarming van het klimaat schrijven. Hij is bang dat u mijn stukjes dan niet meer leest en ik ben bang dat hij gelijk heeft.)

Bruin is ook de kleur van de nerd. Voorheen dacht ik altijd dat het goed zou om stoere Nederlandse staatslieden te hebben, zoals Bush, Blair, Berlusconi, Poetin en Merkel. Staatslieden die een klap kunnen uitdelen, die een man kunnen uitschakelen als het nodig is. Maar laat ik het eens positief bekijken. Misschien wordt bruin wel dé kleur van 2007. Onze jongens in Uruzgan zetten kopjes thee voor de Talibaan en de hele wereld kijkt jaloers toe. Misschien is de nerd dit jaar mondiaal gezien wel de ideale man. Dan zitten we met Balkenende, Bos en Rouvoet right on the money.

    • Beau van Erven Dorens