Genieten als een prins

Wijn uit de Bergerac heeft last van concurrentie uit nieuwe wijnlanden.

Toch komt uit de streek nog steeds wijn met een perfecte prijs-kwaliteitverhouding.

Landen als Zuid-Afrika en Australië werken hard om dezelfde kwaliteit wijn te leveren als uit Frankrijk. Foto Daniel Maissan Maissan, Daniel

,,Ik heb trek in dat water, zei de prins, geef me te drinken. Toen begreep ik wat hij gezocht had. Ik bracht de emmer aan zijn lippen. Hij dronk met gesloten ogen. Het was een feest. Dit water was heel wat meer dan voedsel. Het sproot voort uit onze tocht onder de sterren, uit het geluid van de katrol en de inspanning van mijn armen. Dit water deed het hart goed, als een geschenk.” Uit: De Kleine Prins van Antoine de Saint-Exupéry.

We wandelen langs hoge struiken en over een bruggetje, achter ons ligt de uitgestrekte kasteeltuin, voor ons Château de Tiregand. Het kasteel van de familie De Saint-Exupéry wordt opgelicht door een oogverblindende winterzon, fel en laag, langgerekte schaduwen teweegbrengend. Ooit was dit een welvarend wijnproducerend kasteel in de Bergerac, ten zuidoosten van Bordeaux. Nu bladdert er her en der wat verf af, wordt de tuin minder onderhouden en krult het behang binnen soms om.

Het verkopen van de wijnen gaat niet meer zo makkelijk als voorheen, er is een tanende belangstelling voor deze streek en oprukkende nieuwe wereldwijnen blijken de boosdoener. De nieuwe wereld, zoals Zuid-Afrika, Australië en het zuiden van Amerika, waar ze er hard aan werken om dezelfde kwaliteit te krijgen als hier in Frankrijk, maar ook als in Italië en Spanje. Wat helaas te vaak resulteert in marketingwijnen: erg toegankelijk, met veel zoetjes en vooral niet te moeilijk.

Binnen aangekomen, worden we naar de eetkamer geleid en aan de grote tafel uitgenodigd voor een lunch. De borden zijn op sierlijke wijze beschilderd met de initialen van de voorouders van graaf Pierre de Saint-Exupéry, onze gastheer.

De ene na de andere wijn komt op tafel. De Bergerac blanc sec, een droge, frisse, witte wijn waarin ik ananas en citrusfruit zoals citroen en limoen ontdek, begeleidt een licht geroosterd stokbrood met foie gras. De zoetige aroma’s in deze wijn doen de smaak van de eendenlever nog zachter worden. We drinken hem door bij het hoofdgerecht. Hier proef je ineens de eenvoud van deze boerse keuken: een flink stuk zeeduivel drijft eenzaam in een nagenoeg smakeloze en waterige bouillon van wat wortel en bleekselderij. Zonde van de wijn, die daardoor niet goed tot z’n recht komt.

De rode variant staat alweer klaar om ons naar de volgende gang te begeleiden. Ook in deze gang tref ik eenvoud, maar dan wel met smaak. Een entrecote, met haricots verts en zoals vanzelfsprekend stokbrood. Dit moet het vlaggenschip van Tiregand zijn, een ‘graafwaardige’ wijn met diepgang, structuur en complexiteit. Absoluut geen makkelijke wijn, maar daarom des te interessanter. Een fles Château de Tiregand 2002 zal het gerecht vergezellen. Een neus van rijp rood fruit, afgewisseld door stevige tonen van tannines en subtiele vleugjes cederhout.

We sluiten af met warme perentaart, een dun laagje van het knapperigste deeg waarop plakjes peer zijn gedrapeerd. Licht gekoelde Monbazillac, de zoete, witte dessertwijn uit deze streek, vult onze glazen. De winterzon zakt langzaam achter het kasteel en prikt nog een beetje in je ogen. Nieuwe schaduwen vallen over tafel, langzaam wegdromend proef ik peer, amandel en honing, en ik voel me een beetje een prins, zittend naast de graaf.

De Bergerac biedt een beeldschone natuur, een simpele keuken, maar prima wijnen. Wijnen die goed kunnen wedijveren met de dure exemplaren uit de Bordeaux. Het grote verschil is wel dat de Bordeaux een grote concentratie aan topkwaliteit huisvest. In de Bergerac blijft het enigszins zoeken naar deze kwaliteit. Voordeel is dat je er hier stukken minder voor hoeft neer te tellen.

Meer over de wijnen van de Bergerac: www.vins-bergerac.fr