Een en al zonnigheid (een rectificatie)

Heb ik ooit beweerd dat het niks zou worden tussen CDA, PvdA en ChristenUnie?

Dan moet ik dat rectificeren.

„Vanaf nu”, begreep ik uit de Volkskrant, „leidt de informateur een reizend gezelschap, dat razendsnel op de eindbestemming afkoerst.”

Beetsterzwaag blijkt achteraf namelijk geen gril te zijn geweest, maar een principe. Wijffels, volbloed ondernemer die hij is, heeft de sensitivity training uit de late jaren zestig van de vorige eeuw terug op de kaart gezet. Zoals bestuursvoorzitters hun ondergeschikten van tijd tot tijd afzonderen in oude rustieke molens, op de hei, of op een Waddeneiland, zo sleept Wijffels onze aanstaande coalitiegenoten van de ene exclusieve camping naar het andere afgelegen kasteel. En hoe verder weg van Den Haag, hoe meer ze van elkaar gaan houden.

„De partijen denken hetzelfde over de belangrijkste problemen”, vervolgde de Volkskrant, „en zijn bereid over hun eigen schaduw heen te springen”.

Elke dag dus ergens in Nederland christelijksociaal bal.

„Partij van de Arbeid en CDA komen er tot hun eigen verrassing achter dat zij op veel terreinen dichter bij elkaar staan dan ze de kiezers hebben doen geloven”.

Als je dat leest, zou je je kunnen beklagen dat we tijdens de campagnes weer eens grotelijks zijn bedrogen. Maar kijk hoe ze hun leven intussen hebben gebeterd, en laat ons blij zijn.

Ze wisten waarschijnlijk zelf niet wat hun bezielde, Balkenende en Bos. Het moet heel diep hebben gezeten. Ongelukkige jeugd? Verkeerde vrienden? Een door het geloof misvormd wereldbeeld? Wie zal het zeggen.

De vreselijkste dingen hebben ze elkaar naar het hoofd geslingerd als het om de aftrek van de hypotheekrente ging. Breekpunt zus, draaikont zo. Maar wat gebeurt er na twee nachtjes slapen in een koetshuis? Alle politieke taboes van tafel! Als sneeuw voor de zon.

Helemaal in overeenstemming trouwens met het computermodel van de Rijksuniversiteit Groningen, dat algeheel succes voorspelt én een grote rol voor de partij van Rouvoet. „Er zal meer nadruk komen te liggen op palliatieve sedatie in plaats van euthanasie”, las ik in NRC Handelsblad. „En wat betreft de abortus komt er een commissie die nadere richtlijnen moet bepalen over gevallen die abortus zouden kunnen rechtvaardigen.”

Toen voormalig EO-directeur Bert Dorenbos daar lucht van kreeg, organiseerde hij terstond een publiek gebed. Hij eiste van God (want hij staat in de hiërarchie natuurlijk dicht achter de Heer) dat die er voor zou zorgen dat broeder Rouvoet de formatiebesprekingen onmiddellijk zou beëindigen als men niet tegemoet kwam aan zijn eis om de vigerende wet op de abortus radicaal af te schaffen.

Angstige ogenblikken. Ineens toch nog een hard breekpunt? Maar daar knielde de oude broeder Aantjes al terneer met het verzoek aan Onze-Lieve-Heer om het gebed van Dorenbos niet te verhoren, en broeder André onverkort te blijven steunen. Bij het ter perse gaan van deze editie had Onze Vader bij mijn weten nog geen uitsluitsel gegeven over de wijze waarop hij dit twee-gebeden-dilemma denkt op te lossen, maar je kunt er donder op zeggen dat Wijffels vanachter z’n laptop op een geheime locatie druk met de hemel zit te e-mailen om er samen met God uit te komen.

En dit alles terwijl de Nederlandse toekomst zonovergotener zal zijn dan ooit, want Katwijk staat op het punt de functie van Saint-Tropez over te nemen, aan de Italiaanse en Franse Rivièra’s wordt het zo heet dat de bewoners daar als mussen dood van het dak vallen, en de honderd miljard toeristeneuro’s die nu jaarlijks naar Zuid-Europa vloeien, spoelen allemaal aan langs het Noordzeestrand.

Ik verlang nu al naar 2014, als de stevige driepartijencoalitie na misschien een klein crisisje doorgaat in het kabinet Balkenende-XII.

Jan Blokker