‘Alles begon met Doris Day op de radio’

Greetje Kauffeld (67) viert komende zondag haar vijftigjarig zangjubileum. „Het blijft zich voornamelijk in Duitsland afspelen. In Nederland is veel minder emplooi.”

Vijftig jaar geleden, op haar zeventiende, stond Greetje Kauffeld óók in de krant. Toen luidde het nieuws dat ze per 1 februari 1957 als zangeres in dienst was getreden bij het dansorkest The Skymasters, dat twee keer per week een swingende uitzending voor de AVRO-radio maakte.

Nu gaat het over haar vijftigjarige zangcarrière die komende zondagmiddag wordt gevierd met een jubileumconcert in theater ’t Spant in Bussum, begeleid door het voltallige Metropole Orkest en diverse gastsolisten. Op het programma staan vooral Amerikaanse songs die haar na aan het hart liggen. En het laatste nummer is My Blue Heaven, omdat dat het eerste was dat ze destijds zong bij The Skymasters – naar het voorbeeld van Doris Day.

„Alles begon met Doris Day”, zegt ze. „Ik hoorde haar op de radio; pas later zag ik haar voor het eerst op een foto en mocht ik naar haar films. Het was de warmte van haar stem, ze gaf je het gevoel dat ze alleen voor jou zong. Ik wilde niets liever dan zangeres worden.

„Toen ik een jaar of tien, elf was, zong ik alles van Doris Day. Ik verstond er niks van, ik zong alleen de klanken na. Al heb ik daardoor wel de uitspraak van het Engels goed geleerd. Toen ik twaalf was, deed ik voor het eerst aan een zangwedstrijd mee. Ik werd vijfde. Een jaar later kwam de eerste prijs. Moet je nagaan: ik was toen dertien en zong I went to your wedding dat ik natuurlijk van Doris Day kende. Ik heb geen flauw idee meer hoe dat heeft geklonken. Maar toevallig kreeg ik gisteren een radio-opname van mezelf te horen uit 1958 – en dat was helemáál Doris Day. Zo groot is die invloed dus geweest.”

In haar eerste jaren zong Greetje Kauffeld niet alleen de Amerikaanse standaardstukken, maar ook veel Nederlandse liedjes. In 1961 deed ze zelfs namens Nederland mee aan het Eurovisie Songfestival, met het montere Wat een dag! (ze werd tiende).

Maar sinds ze in de jaren zestig een paar grote hits in Duitsland maakte, zong ze vrijwel geen Nederlands meer: „In het Nederlands zingen kan ik niet zo goed, dan klink ik al gauw een beetje kinderachtig. De klank van het Engels, en ook van het Duits, past veel beter bij mijn stem. Dat is altijd al zo geweest. Als je hoort hoe ik op mijn achttiende Makin’ whoopie zong, klinkt dat al meteen veel volwassener dan mijn Nederlandse liedjes van toen.”

„Greetje Kauffeld is de enige zangeres met wie ik heb samengewerkt, die Duits kan zingen zonder dat dat ten koste gaat van de jazz-timing” verklaart arrangeur Rob Pronk in het aan haar gewijde boekje Was für Tage dat in het najaar in Duitsland verscheen. Ook na de hits, waarvan Nur eine schlechte Kopie en Wir können uns nur Briefe schreiben volgens de achterflap van haar biografie „onvergetelijk” zijn geworden, bleef Duitsland haar voornaamste werkgebied. Nog steeds werkt ze daar, met een eigen trio of als gastsoliste bij big bands, veel vaker dan in eigen land. „Het blijft zich voornamelijk in Duitsland afspelen”, beaamt ze. „In Nederland is veel minder emplooi. En het Duitse publiek is veel trouwer dan het Nederlandse, daar kan ik niet onderuit. Je wordt er ook met meer respect behandeld.”

Op aanraden van haar echtgenoot, producer Joop de Roo, zingt de jubilaresse sinds de jaren zeventig voornamelijk het Amerikaanse standaardrepertoire: „Die muziek is mijn redding geweest. Als popzangeres had ik het nooit zo lang kunnen bolwerken, ook niet in Duitsland. Dit is tijdloze muziek geworden, klassieke muziek eigenlijk. En het leuke is dat er de laatste tijd ook weer een opleving in is gekomen. Eerst met Harry Conick jr, en nu met Michael Bublé en Jamie Cullum. Jongere mensen komen niet meer naar mij luisteren, dus zonder jonge artiesten zou deze muziek ten dode opgeschreven zijn.

„Ik hou er trouwens niet zo van om jazz-zangeres te worden genoemd. Liever wil ik gewoon zangeres zijn. Met een voorliefde voor ballads. Ik weet dat ik dat het beste kan. Als het om jazz gaat, is bijvoorbeeld Rita Reys veel swingender dan ik. Ja, we komen alle twee uit Rotterdam. En zij is ook een vechter. Ik ben meer een rustige vechter, maar wel een vechter. Anders kun je het nooit zo lang volhouden.”

Gouden Jubileum Matinee: 14/1, 't Spant Bussum. Greetje Kauffeld/ Ingo Schiweck: Was für Tage. MaveriX Verlag, € 19,90

    • Henk van Gelder