Welcome to Cramerica

cvr_jimcramer_6129low.jpgJim Cramer nam twee siliconenimplantaten ter hand, een scherp mes en begon te hakken. En ik had het niet meer. Want welke beleggingsadviseur, welke ex-bankier bij Goldman Sachs, welke eigenaar van een hedgefonds komt er nou mee weg om zoiets in zijn eigen goedbekeken tv-programma te doen?

Het siliconenincident vond een paar weken geleden plaats, een paar dagen voordat ik hem interviewde op de vijftiende verdieping van zijn kantoor aan Wall Street. Cramer wilde zich niet excuseren voor zijn gedrag - „Vond je dat niet gaaf dan?” - want dan zou er geen beginnen meer aan zijn. Regelmatig staat hij in luiers in zijn studio (om de koers van producent Procter & Gamble te bespreken) of draagt hij veel te strakke sportshirts van een kledingmerk waarvan de financiële prestaties hem wel aanspreken.

Cramer is manisch-depressief, schrijf hij in zijn bestseller Confessions of a Street Addict. De half miljoen kijkers zien hem meer manisch dan depressief. Hij springt rond, gooit elke dag zijn stoel het decor in en is de onbetwiste koning van beleggend Amerika. ‘Stock Star’ is zijn bijnaam. Lees hier het stuk dat in de papieren krant van dit weekend staat.

cvr_jimcramer_6154low.jpgTijdens het gesprek bleef hij zitten, wiebelde zo nu en dan maar ik zag niet aankomen dat hij na afloop voor het poseren van de foto alsof het niets was op tafel sprong om een keyboardworp na te doen (een secretaresse had een kast vol reserve-exemplaren en sommige werknemers vreesden hem zo dat ze een boek over zijn wangedrag schreven).

Hij had meer dan genoeg tijd. Nadat ik maandenlang hoorde dat zijn agenda overvol was, nam hij opeens negentig minuten de tijd om te vertellen over zijn ongebruikelijke leven (sliep eens negen maanden in zijn auto, pistool in de handen geklemd) of zijn met handelen vergaarde kapitaal (naar verluid honderd miljoen dollar). Eén verzoek wilde hij niet inwilligen: naar beneden, Wall Street op, voor een foto. Toen moest hij opeens door. Ik denk er het mijne van. ‘Echte’ handelaren nemen hem niet zo serieus als beleggers dat doen. „The street vindt me een charlatan.”