Wim Kok verdient meer dan arrogantie en minachting 2

Met belangstelling begon ik aan het artikel van Jannetje Koelewijn over Wim Kok en zijn commissariaten. Een goed gekozen en interessant onderwerp. Al lezende begon mij de toon, de insteek van het verhaal nogal te irriteren: de kleine knul in zijn korte broek ten langen leste toch nog geaccepteerd door zijn medecommissarissen. Is het grappig om op zo`n badinerende toon te schrijven over een van de weinige Nederlanders die echt de status van staatsman heeft bereikt?

De auteur geeft de situatie niet goed weer, althans suggereert de omgekeerde wereld: het is niet Wim Kok die opkijkt tegen zijn collega`s, het is precies andersom. De feiten in het stuk kloppen wel, maar die rare teneur past er echt niet bij.

    • A. Brack