'VROEGER DACHT OOK IEDEREEN DAT FILM DE JEUGD BEDIERF'

Gamen is de nieuwe interactieve kunstvorm, zegt Danny Wagenaar. Hij noemt zich niet verslaafd, hij gamet maar drie uur per dag.

'Ik game sinds mijn tiende. Atari 2600 was de eerste populaire spelcomputer, later kreeg je Pacman. Er ging een wereld voor me open. Ik hou van spellen, boeken en films en games combineren dat. Gamen is eigenlijk een voortzetting van de spel- en verhaaltraditie op digitale basis.

'Er is nu een hele hype rondom Gears of War, dat speel je met spelcomputers die op het internet zijn aangesloten. Het is horror, het is gesitueerd in een gehavende stad, een apocalyptische wereld, waarin je moet overleven tijdens een invasie van buitenaardse wezens. Gears of War is grafisch nog weer beter dan de rest. De cinematografische conventies zijn veel realistischer. Net als in de film hanteert het spel bijvoorbeeld de zwenkende camera die registreert vanuit de ogen van de speler, een sprintende man. De techniek in games wordt steeds geavanceerder. Je bestuurt je character met een joypad, die zelfs een trilfunctie heeft als je tegen een muur botst.

'Wat de kick is? Alles is heel competitief. Je wilt hoog in de ranglijst staan. Je speelt korte potjes, zoals Capture the Flag, of je bezet een plek of je schakelt iemand uit. Dan moet je bijvoorbeeld binnen vijf minuten 3 tot 5 mensen weten te killen. Het is net zo spannend als lasergamen. Je hoort je teamgenoten praten, je bedenkt tactieken, het is een beetje cowboytje en indiaantje spelen. Het gaat om je reactievermogen.

'Mijn gamernaam is Amaranthium. Als je tot de wereldtop behoort, dan kun je er geld mee verdienen. Via internet kun je aan de voorrondes van de World Cyber Games meedoen. Dat is niet mijn niveau. Ik beschouw gamen wel als topsport, maar het is ook kunst, film.

'Ik ben niet verslaafd, ik game maar zo'n drie uur per dag. Verslaving verarmt je leven, voor mij is gamen een passie, en dat is juist een verrijking. Ik hou er ook vrienden aan over, met wie je chat of kaartspelletjes speelt. En we praten heus niet alleen over gamen. Het is gewoon sociale interactie.

'Ik heb ook wel World of Warcraft gespeeld. Daar kies je een eigen identiteit. Je stapt in een parallelle wereld, waar je een carrière en een heel leven opbouwt. Het is een fantasywereld, waarin je de held bent die moet vechten met mythische wezens. Je kunt het zoveel theater meegeven als je maar wilt. Veel mensen vinden dat role play-aspect belangrijk. Kennelijk kunnen ze dat in hun gewone leven niet kwijt. Ik snap die mentaliteit wel, maar ik ben meer een fijnproever. Het kost me teveel tijd. Ik wil niet in één spel blijven hangen, ik zoek steeds nieuwe ervaringen.

'Het spannende aan gamen is dat het zo jong is. De oudere generatie begrijpt het niet. Dat is net zoals vroeger bij de opkomst van de film. Toen dacht ook iedereen dat het de jeugd bedierf. Maar gamen is inmiddels na film en muziek de grootste entertainmentindustrie. Dat komt omdat het actief is. Mensen willen die passiviteit kwijt. Ze hebben een druk leven en die spellen combineren alles tot een tweede wereld waarin je competitief bezig kunt zijn en deel kunt nemen aan een verhaal. Let wel: het zijn vaak kunstenaars die die spellen ontwerpen. Dit is de nieuwe kunstvorm, maar omdat het zo massaal en populair is wordt het niet als kunst beschouwd.

'De top-drie van beste games aller tijden is voor mij Pacman, Final Fantasy 7 en World of Warcraft. Pacman was in 1980 een doorbraak: het was het eerste spel dat je met jezelf kon spelen. Pacman was een doolhof met 4 spoken, omringd door stipjes die je op moest eten.

'Ook Final Fantasy deel 7 (1997) was een mijlpaal, een episch verhaal, grafisch vernieuwend en het maakte gebruik van filmconventies. Het duurde wel 100 uur voor je het had uitgespeeld. Iedereen dacht: Wow! Het was of je deelnam aan een trilogie. 'En World of Warcraft heeft voor het eerst grote massa's het net op getrokken, waardoor gamen juist weer een sociale bezigheid werd. Er zitten wereldwijd 7 miljoen mensen online bij World of Warcraft, verdeeld over verschillende servers. Op één server zitten soms wel 10 à 20.000 mensen. Die wereld is zo ongelooflijk groot, het kost je uren om al die bossen, bergen en meren te doorkruisen. Het doel van Warcraft is vooruitkomen, meer geld verdienen, meer ervaringspunten verzamelen. Naarmate je meer missies en opdrachten volbrengt, wordt je character sterker. Hij kan harder slaan, grotere vuurballen afschieten. Je komt binnen als een normaal figuurtje en langzamerhand word je een soort superman.

'Of gamen een jongensbezigheid is? Nee, maar meisjes vinden wel andere dingen leuk. Mijn vriendin vindt het net zo leuk als ik om boven een stad te vliegen. Het artistieke en competitieve boeit haar heel erg, maar ze heeft gewoon minder testosteron, dus het geweld spreekt haar niet aan. Bij jongens is het stoeielement belangrijk, bij meisjes het creatieve en het organiseren, zoals bij de Sims. Dat vond mijn vriendin geweldig. Je kunt er een hele soapverhaallijn opzetten. Dat vind ik reuze saai. Ik ben er dan weer trots op als ik een heel leger heb uitgeroeid.

'Een leven zonder games kan ik me niet meer voorstellen. Dat is toch een beetje alsof je met pensioen bent. Ik wil er mijn beroep van maken. In Amerika wordt er op dit moment uit onwetendheid enorm op gamen ingehakt. Laatst was er een hele rel over dat zogenaamde pestspel Bully, dat speelt op een middelbare school. Dat heeft tot een hoop onzinnige fuzz geleid. Er moet nog heel wat missiewerk verricht worden.'

Danny Wagenaar (29) studeert media en cultuur, is hardcore gamer en onbezoldigd gamesrecensent voor het blad Xi-online.

    • Danny Wagenaar