Hetero

Cas van Kleef (18) maakt homo’s tijdelijk hetero – en andersom

Doe eventjes mee met een gedachte-experimentje. Laten we alles wat hetero is homo maken, en vice versa. Niet omdat ik moralistisch of belerend wil overkomen, maar gewoon voor de lol. Jij bent dus hetero. Je hebt homoseksuele ouders, op de radio hoor je homoseksuele liedjes, al je favoriete series hebben homoseksuele personages (met zo nu en dan een excuushetero). Jij valt echter op meisjes, en daar ben je best okee mee. Je ouders vonden het ook geen probleem, al dachten ze wel dat het misschien een fase was.

Wanneer je nieuwe mensen ontmoet is het altijd twijfelen of je vertelt dat je hetero bent. Je vindt het eigenlijk niet zo boeiend; het vertegenwoordigt toch niet je gehele persoonlijkheid. Je wacht meestal maar af tot er iets gevraagd wordt als wie jij lekkerder vindt: Colin Farell of Jack Gyllenhaal. Dan kun je zonder veel poeha vertellen dat je eigenlijk op meisjes valt. Je ontwijkt het woord ‘hetero’ omdat dat iets te vaak negatief gebruikt wordt.

Nadat het even stil is komt er meestal iemand met de klassieke vraag op de proppen: „Maar vanaf wanneer wist je dat je hetero was?” In het begin raak je een beetje in de war; had je er zo bewust mee bezig moeten zijn? Het is echt niet zo dat je op een ochtend wakker werd en het licht zag. Je probeert – vanwege het hetero-ambassadeurschap – een zo goed, genuanceerd mogelijk antwoord te geven.

Na de zoveelste keer raak je echter zo geïrriteerd dat je, als reactie, vraagt vanaf wanneer zij dan precies wisten dat ze homo waren. Daar moeten ze even over nadenken, en meestal komt dan de vraag of je het nooit met een jongen zou willen doen. Dat vragen ze nooit aan een homo. Het voelt alsof je je seksualiteit moet verdedigen. Volgens het vaste scenario zegt een jongen die zijn homoseksualiteit wil bevestigen dan in de loop van het gesprek: „Ik heb niks tegen hetero’s hoor, maar ik kan me gewoon niet voorstellen dat je seks hebt met een meisje! Gatverdamme!” Iedereen lachen, want jij kan immers wel tegen een grapje.

Je kiest ervoor om maar niet hand-in-hand met je vriendin over straat te gaan lopen. Niet omdat je zo bang bent om in elkaar geslagen te worden, maar omdat je ziet hoe een jongen en een meisje worden aangestaard als ze over straat lopen. Je wordt dan meteen in zo’n hokje gestopt, en eigenlijk is hand-in-hand lopen ook meteen zo op de heterobarricaden-achtig. Soms vind je dat best oneerlijk, maar dan herinner je jezelf er maar aan dat in Oost-Europa jongens die op meisjes vallen met stenen worden bekogeld. Zo slecht heb je het hier niet. Je beseft dat veel mensen je nu eenmaal altijd eerst zullen identificeren als hetero, en daarna pas als persoon. Maar daar zal je ook wel weer gewend aan raken.

Zo, dat was leuk he? Wees nu maar weer normaal.

    • Cas van Kleef