God denkt dat hij Bono is

EER EN GLORIE: Bono van U2 Foto Reuters Bono of the Irish rock band U2 performs before the NFL football game between the New Orleans Saints and the Atlanta Falcons at the Louisiana Superdome in New Orleans in this September 25, 2006 file photo. The Irish rock star and rights campaigner has been awarded an honorary British knighthood, the British Embassy in Dublin said on December 23, 2006. REUTERS/Sean Gardner/Files (UNITED STATES) REUTERS

Het grootste clipspektakel dezer dagen komt van het filmpje bij ‘Window In The Skies’, de nieuwe single van U2. Dat ligt niet aan de bandleden, want die zijn amper te zien.

In plaats daarvan passeert een schier oneindige sterrenparade de revue: Frank Zappa, Simon & Garfunkel, Public Enemy, Jay-Z, Bob Marley, Frank Sinatra, George Harrison, White Stripes, Stevie Wonder (achter een drumstel), Led Zeppelin, Smokey Robinson en nog vele, vele anderen.

Dat krijg je vandaag de dag zelfs niet voor elkaar met een ‘We Are The World’-achtige liefdadigheidsclip, want meer dan de helft van de geportretteerden speelt inmiddels het Grote Podium in de Hemelen plat.

Wat is de bedoeling van zo’n clip? Toen The Red Hot Chili Peppers zich in de gestalten van vergelijkbare grote hesen voor de clip van ‘Dani California’ zat er nog een prettig soort ironie in, een vorm van toegepast postmodernisme.

En bij ‘We Are The World’ en vergelijkbare projecten is het uiteindelijke doel ook duidelijk: aandacht voor de goede zaak, en het ophalen van fondsen.

Wie kwaad wil, kan stellen dat de mannen van U2 zich er zo gemakkelijk van af maken en de vrijkomende tijd kunnen besteden aan de nieuwe plaat of, in het geval van zanger Bono, een nieuwe poging om de wereld te redden. Maar wie goed oplet, kan de bandleden ontwaren in shots van een enthousiast publiek, dat de verrichtingen van de sterrenparade hartelijk toejuicht.

Aha, denk je dan, op die manier bewijst U2 eer aan de groten uit de popgeschiedenis.

Maar het zit toch anders, en dat heeft alles te maken met de verduveld uitgekookte montage van de beelden. Daardoor is het net alsof al die grote sterren doodleuk het liedje van U2 aan het playbacken zijn.

Dat idee is werkelijk vlekkeloos uitgevoerd, tot en met de gezichtsuitdrukkingen, gitaaruithalen en drumroffels aan toe.

Dus uiteindelijk zijn al die levende en dode sterren simpelweg opgetrommeld ter meerdere eer en glorie van U2 zelf.

En, om even terug te keren naar die grote concertzaal in de hemelen: dat doet toch denken aan die aloude grap over een in leer en zonnebril gehulde God, die denkt dat hij Bono is.

JACOB HAAGSMA

    • Jacob Haagsma