Een lelijk eendje tussen de jetset

EasyCruise is voor de minder rijke en minder verwende reiziger die kan leven met weinig comfort. Als de wc in de cabine verstopt is, trekt de monteur vanuit de gang door.

Thalia Verkade

Van veraf in het donker lijkt het net een normaal cruiseschip, de EasyCruiseOne. Vanuit de haven van Cannes vaart het bijbehorende Easy-motorbootje ons er met veel diesellucht naar toe. Het schip is te groot om in de haven van de Franse stad te kunnen aanmeren, dus ligt het een kilometer uit de kust voor anker, naast een roomblanke collega van Club Med. Tientallen lichtjes blikkeren ons als patrijspoortjes tegemoet.

Eenmaal aan boord word je meteen bevangen door het Easy-gevoel: meedoen met de jetset, zonder veel te betalen. Zo blijken de lichtjes geen patrijspoortjes te zijn, maar spaarlampjes aan de buitenkant van het schip. Het ‘zwembad’ aan dek is een zespersoons bubbelbad, dat de 170 passagiers aan boord zonder enige jaloezie met elkaar delen. In plaats van een orkestje een karaoke-installatie, vanavond in gebruik van een groep jonge Spanjaarden die arm in arm You’re my daaaancing queeeeeeeen!!! zingen.

De EasyCruiseOne bevat alle elementen van een echt cruiseschip, maar dan in minimalistische uitvoering. Het scheepsgala? Schuifelen op het dek onder drie knipperende discolampen. De bingoavond? Een dagelijkse schriftelijke quiz waarvan de antwoorden ’s ochtends naast de inschrijfbalie worden opgehangen. Kapitein Dearman is kaal en de crew uit alle windstreken is hartelijk: genoeg om het echte cruisegevoel te krijgen.

„Aan mensen die veel luxe verwachten, zou ik het niet aanraden. Maar voor wie een beetje avontuurlijk is, is het heel erg leuk”, zegt Henny Schilders (52) uit het Brabantse Budel. Dat ze vannacht vijftien keer wakker werd door dronken medepassagiers, deert haar niet. Dochter Neeltje (26) werkte als reisleidster op ‘echte’ cruiseschepen. „Daar word je de hele dag vermaakt. Maar hier heb je veel tijd aan land door te brengen.”

De EasyCruiseOne vaart wekelijks langs Nice, Cannes, Saint-Tropez, Monaco, Genua, Portofino en Imperia. In de chique plaatsjes, waar de tasjes van Louis Vuitton op elke straathoek te koop zijn, waar grootheden als ex-premier Berlusconi en mode-ontwerpers Dolce en Gabbana resideren en waar op hagelwitte privéjachten privéhelikopters landen, dobbert de EasyCruiseOne als het lelijke eendje rond. Volgens de scheepsroddel wil de prins van Monaco niet dat de EasycruiseOne in zijn haven aanmeert, zolang het schip oranje is. Zoals bij elk product van de EasyGroup, zijn er ook hier honderden liters oranje verf tegenaan gegooid, aan de binnen- en buitenkant.

Toch meren we aan in de casinohemel, aan het uiterste puntje van de pier. „Zolang we liggeld betalen, doen ze heus niet moeilijk”, zegt de Australische cruiseleidster Elsa McLean (29). Misschien helpt het ook dat de bedenker van het merk Easy en de Easycruise, de Grieks-Cyprische miljardair Stelios Haji-Ioannou, in Monaco woont. „Dankzij ons kan iedereen nu vakantie vieren aan de Rivièra’s. Met een beetje geluk kom je nog een beroemdheid tegen ook”, grijnst de trotse McLean.

Engels is de spreektaal aan boord en de prijs van ontbijten, cocktails en schoon beddengoed wordt berekend in ponden (geheel volgens de Easyformule moet voor elke extra luxe worden betaald). Het publiek is grotendeels Engels, mede dankzij de wekelijkse docusoap ‘Cruise with Stelios’ op de Britse tv, waarvoor afgelopen seizoen op het schip werd gefilmd. Wie in het weekend opstapt, maakt de taferelen regelmatig live mee.

Doordat de meeste cabines geen patrijspoortjes hebben, is in de hutten geen daglicht of frisse lucht. De bagage moet worden opgestapeld op de oranje hoedenplank langs de wand, de airco kan op koud of op extra koud, het tl-licht alleen op extra fel. „De hutten zijn er om te slapen. Op het schip en aan land is genoeg te doen”, verontschuldigt cruiseleidster McLean zich.

En als iedereen aan land is en het wordt opeens slecht weer, kan het zijn dat de EasyCruiseOne gewoon wegvaart. Op de pier van Saint-Tropez staan we beduusd te kijken hoe ons oranje scheepje achter de horizon verdwijnt. „Easy come, easy go”, grapt Tytus Swiecicki, een Poolse veertiger die met zijn vrouw de cruise doet om te wandelen en te lezen. Dat kan dus ook. Aan de Britten stoort hij zich niet. „Het schip is groot genoeg.”

In het haventje van Saint-Tropez vertelt een Franse Easy-medewerker dat de golven te hoog werden om de passagiers uit het motorbootje aan boord van het cruiseschip te kunnen tillen. „Ze shiep ies gone”, op weg naar de haven van Monaco. De Fransman regelt busjes en taxi’s die ons daar over land heen brengen.

Dat kenmerkt de Easy way: passagiers moeten niet zeuren en zelfredzaam zijn. Als de wc van onze hut verstopt raakt, blijken de scheepsmonteurs deze vanuit de gang te kunnen doortrekken. En als ons motorbootje in Portofino geen brandstof meer heeft en recht op de klippen afdrijft, sleept een andere boot ons aan wal. „UnEasycruise”, grijnst de Pool: zo maak je nog eens wat mee.

Easycruise is na twee seizoenen zo populair, dat de komende jaren vijf schepen bijgebouwd worden. „De eerste moet volgend jaar af zijn, om de Rivièraroute over te nemen. De EasyCruiseOne vaart dan verder, naar de Griekse eilanden waarschijnlijk”, vertelt McLean. Deze winter wordt het moederschip heringericht, door Jan des Bouvrie, die ook rivierenboot EasyCruiseTwo (zie kader) onder handen nam. Er komt een internetcafé, de sportsbar wordt gerestyled, in de meeste hutten komen patrijspoortjes. De prinsen van Monaco ten slotte zullen geen klachten meer hebben: de buitenkant van het schip zal met witte verf worden overgeschilderd.

    • Thalia Verkade