Oude hel

Pinguin

,,Loop naar de hel,” was een van de laatste verwensingen die Saddam Hussein te horen kreeg voor hij, zelf gelovige bezweringen zeggend, door het luik van de galg viel. Slotstuk van een jacht op de wrede Iraakse leider, ingezet door de gelovige president van de VS.

Gelovigen onder elkaar. Daar hoor je die blije opiniemakers in binnen- en buitenland zelden over, die zich zo verheugen over wat ze ‘de terugkeer van de religie’ in de wereld noemen en dan vooral in ons goddeloze Westen. Altijd maar hoog opgeven van de samenbindende kracht die geloof in onze wereld zou vormen. Je hoort ze zelden over het feit dat zodra God meer invloed krijgt, ook de hel weer belangrijk wordt. Gezellig.

Er wordt momenteel veel gebeden. Voor de kabinetsformatie. Dat Wouter Bos en zijn Partij van de Arbeid de christelijke partijen helpen moeten om die goddeloze praktijken als abortus en euthanasie te stoppen, want anders... precies. Hel en verdoemenis.

Ik zag mezelf ook alweer eeuwig branden in de hel, totdat iemand, die beter is ingevoerd in helse en hemelse zaken dan ik, me wees op de opmerkelijke klimaatsverandering in de hel die zich de afgelopen duizenden jaren heeft voltrokken. In heel oude religies, voor het christendom en soortgelijke geloven, was het idee van de hel: kou. IJs. De Britse radiozender BBC 4 wijdde er op 21 december vorig jaar een uitzending aan: Hell. Representations through the Ages, via een paar muisklikken zo te beluisteren op internet.

In Dantes hel is ook nog wel sprake van koude, maar ons voornaamste beeld is toch: vuur. Knapperend roosteren de zondaars en ongelovigen, die aborteurs en euthanasieplegers. Maar in de taaie modes van de religie is hitte als gruwel een tamelijk modern begrip. Koude was eerder het idee van de ultieme ellende en afschrikwekkend lijden. En dat is volgens de geleerden, aldus de BBC, weer terug te voeren op het feit dat de mensheid langer in ijstijden heeft geleefd dan in warme tijden. Totdat tienduizend jaar geleden de laatste ijstijd in een jaar of zeven à tien, dus binnen één generatie, ineens afgelopen was. Weg ijs. Weg hevige koude. Global warming zonder CO2 uitstoot! Hoe is die, Al Gore? Een ongemakkelijke waarheid!

Oude hel, nieuwe hel, koude hel, hete hel – ik geloof er niet in. En ook niet in die moderne variant van hel en verdoemenis-praatjes over de aanstaande klimaatsverandering en het broeikaseffect. De zeespiegelstijging als nieuwe zondvloed. Laat me niet lachen. Ik was 16 toen het einde van de wereld voorspeld werd door de Club van Rome. Ik geloofde het! Ik voorspel dat er dit jaar een nieuw Amerikaans onderzoeksrapport van het Intergovernmental Panel on Climate Change verschijnt, waarin zal staan dat de zeespiegelstijging weer veel minder zal zijn dan verwacht. En mocht het niet zo zijn, dan kunnen de pinguins altijd nog dansen in de hel.

    • Paul Steenhuis