De slecht bewaarde geheimen van het koetshuis

De kabinetsformatie beginnen op een geheime plek in Nederland – is dat niet zoiets als een olifant verstoppen in een hooiberg?

Niet helemaal, merkte ik gisteren, toen na de onthulling in De Telegraaf de tongen los kwamen op radio en televisie. Daar bleken ze geïmponeerder dan ooit. Alleen die locatie al: Beetsterzwaag!

Je hoorde de paniek bij wijze van spreken door de redactielokalen schallen.

„Weet iemand waar Beesterzwaag ligt?”

„Waar heb je gezocht?”

„Bij Beesterzwaag natuurlijk.”

„Je spelt het Beet-ster-zwaag.”

„En waar ligt dat dan?”

„Ergens in Friesland.”

Dat ook nog. Friesland! Was dat niet minstens anderhalve dag gaans van Hilversum?

Max van Weezel, anchorman-van-dienst bij het Radio 1 Journaal, vertolkte aller gevoelens door medelijden uit te spreken met de fractieleiders van CDA, PvdA en ChristenUnie, die naar een plaats waren gedirigeerd „waar ze tot voor kort ook zelf nog nooit van hadden gehoord”.

Het zijn me kosmopolieten hoor, die Hollandse journalisten.

Een uur later stonden ze mekaar in de buurt van de voorname Friese toedeur net zo te verdringen als anders op het Binnenhof.

Wel klonk voortdurend stomme verwondering door in hun reportages. Bosranden! Grasvelden! Een koetshuis waar de drie onder leiding van Wijffels in het geheim bezig waren om chemie met elkaar te ontwikkelen! Zilveren schalen waarop maaltijden werden aangedragen!

Nooit eerder hadden ze hun ogen zo uitgekeken. Nooit eerder waren ze tenslotte ook wel eens op een ‘landgoed’ geweest, zoals ze de uitspanning met ontzag bleven noemen.

Terwijl het toch gewoon een duur Bilderberg Hotel is. Ik wil niet opscheppen of de snob uithangen, maar ik heb er wel eens geslapen. De volgende ochtend zat Freek de Jonge drie tafeltjes van me vandaan aan het ontbijt – hij zou die ochtend gaan golfen met Riemer van der Velde, de toenmalige voorzitter van FC Heerenveen. Ik had ze kunnen aanraken. Dat niveau dus. Op mijn etage hingen in de keurig onderhouden gangen kleine aquarelletjes van Janneke Brinkman, met prijsjes er onder die varieerden van 225 tot 550. Guldens nog.

Ik wil maar zeggen dat het misschien buiten bereik ligt van Max van Weezel, maar dat je de luxe nou ook weer niet moet overdrijven. Buiten het seizoen kun je er voor een weekendarrangement trouwens afdingen tot driekwart van het gebruikelijke tarief, net zoals je op het Waterlooplein voor tien euro soms iets kunt krijgen waar de koopman eigenlijk honderd voor wilde hebben

Of het overigens nou private ondernemers zijn, of Europarlementariërs, of regeringsleiders – iedereen die in Nederland overweegt een vergadering te beleggen, loopt kans dat de secretaresse Lauswolt al heeft gereserveerd. Zo moeilijk was het voor De Telegraaf dus ook niet om eerst daar maar eens te gokken.

„Hoe kwamen ze bij u terecht?”, luidde de daarom nogal onnozele vraag die een razende Radio I-reporter aan de manager stelde. De man bleef minzaam: „Dat moet u aan de RVD vragen.” Want daar kenden ze het geheim natuurlijk – net zoals de partijparanimfen en de naaste familieleden van Balkenende, Bos, Rouvoet waren ingewijd.

’s Middags stond het gezelschap een fotosessie toe – als de koninklijke familie in Lech. Wijffels bleek zijn partners te hebben aangeraden informele kleding aan te trekken, want in een net pak kun je mekaars nieren niet proeven. Zelf had hij een V-hals-trui gekozen waarvan het groen enigszins congrueerde met de kleur van het imitatie-empirebehang in de vergaderruimte. Niemand had een das om. Balkenende droeg als vrijetijdsuniform een windjak dat misschien gesponsord was, want je zag een paar lettertekens bij de schouderpartij.

De sfeer was uitstekend, verzekerde Maxime Verhagen, die er zelf ook niet uit zag.

Aan alles voelde ik dat het nooit wat zal worden.

    • Jan Blokker