Kennis uit het moederland

Nederlandse stagiairs zijn gewild in Suriname, want ze brengen kennis mee.

Zelf leren ze vooral een andere cultuur en het leven kennen.

Straatbeeld in Paramaribo. Nederlandse stagiairs in Suriname leren vooral veel over de cultuur. Foto Vincent Mentzel Maagdenstrat te Paramaribo.Suriname. foto VINCENT MENTZEL/NRCH==F/C==22 mei 200 Mentzel, Vincent

Wie begin twintig en Nederlands is, krijgt overal in Paramaribo dezelfde vraag. „Ben je allang hier? Je loopt stage, no?”

De Nederlandse stagiair is een begrip in Suriname. De blonde meisjes en jongens met roodverbrande hoofden vallen bijna niet meer op. Elk half jaar arriveren er drie vliegtuigladingen met vooral hbo’ers, veel meisjes en vooral studenten in een sociale richting. Ze komen naar Suriname om zich onder te dompelen in een andere cultuur, terwijl ze wel gewoon Nederlands kunnen spreken. En Surinaamse organisaties en bedrijven zijn blij dat ze deze maatschappelijk werkers en verpleegkundigen in spe kunnen ontvangen.

Dat komt niet alleen doordat het goedkope arbeidskrachten zijn. Sommigen krijgen vergoedingen tot wel 300 euro per maand, geen ongewoon maandsalaris in Suriname. Nynke Pool, die stageplaatsen zoekt voor studenten, vertelt dat men in Suriname blij is met de Nederlanders. Mede omdat ze schaarse kennis meebrengen. „Opleidingen communicatie, journalistiek, maatschappelijk werk, die heb je hier allemaal niet.”

Zoals bij de stichting Ilse Henar-Hewitt, die juridische bijstand geeft aan vrouwen. De stagiairs met een sociaal-juridische opleiding hadden beter geleerd met cliënten om te gaan dan de eigen juristen. Die dachten louter juridisch: als een vrouw mishandeld wordt en wil scheiden, dan helpen ze de echtscheiding te regelen. Een medewerker: „Later blijkt dat die vrouw eigenlijk geen scheiding wil. Zo’n student haalt dat er in een gesprek uit.”

Soms zijn de verwachtingen wel hoog. Student communicatie Jennifer Kiewiet (21) bijvoorbeeld was meteen ‘degene die verantwoordelijk is voor alle pr’. „Terwijl ze dit op school een snuffelstage noemen.”

Voor stagiairs is het lastig dat de Surinaamse praktijk vaak afwijkt van de theorie. Iedereen heeft verhalen: Afspraken die niet doorgaan, een taakverdeling die zo onduidelijk is dat het lijkt alsof iedereen alles – of niets – doet, efficiency die geen prioriteit lijkt te hebben. En dan de faciliteiten, kariger dan in Nederland. Pool krijgt regelmatig telefoontjes van verwarde studenten: „Ze hebben hier geen internet!” Ze zucht. „Ze moeten Nederland en Suriname niet vergelijken.”

Op de vraag wat ze leren van hun stage, reageren studenten lichtelijk vertwijfeld. Improviseren? Pool, die zelf als stagiaire naar Suriname kwam, denkt dat studenten wel veel leren, maar dan vooral ‘over het leven’. Sommige stagiairs wonen in Suriname voor het eerst op zichzelf. En dan ook nog in een vreemde cultuur.

Kiewiet komt bijvoorbeeld van Ameland, „en daar wonen nul Surinamers”. In Paramaribo proberen opeens alle jongens haar aandacht te trekken, ze roepen ‘pssssst’ en ‘Sneeuwwitje’ en toeteren als ze langsloopt. Kiewiet: „Verschrikkelijk.” Verder wilde ze op haar eerste stagedag, die half acht begon, ruim op tijd zijn. „Stond ik daar om kwart over zeven in mijn eentje. Ze kwamen pas om tien over half acht!”

Lukas Koelikamp (24) heeft minder moeite zich aan te passen. Hij loopt stage bij de Esther Stichting, een woonvoorziening voor voormalig leprapatiënten. Hij is er pas een maand, maar flirt als een echte Surinamer. Als hij een rondje maakt, beginnen zowel patiënten als verpleegsters te glimmen. „Dag mevrouw Kemper!” zegt hij. „Alla sani boen?”

Koelikamp, die maatschappelijk werk studeert, ziet wel dat alles minder gestructureerd en goed geregeld is als in Nederland. Maar: „Ik heb het gevoel dat dit ook een goede manier is om te leven. Meer tijd om te relaxen.” Bovendien is hij onder de indruk van de gastvrijheid. Hij heeft al allerlei mensen leren kennen, die hem hebben meegenomen naar feestjes, op uitstapjes buiten de stad of om bij ze te komen eten. Koelikamp: „Een Nederlander zal nooit zeggen: ‘Hé, daar lopen mensen uit Nigeria, laat ik die eens rondleiden in Groningen en hutspot voor ze koken.’ ”

Wennen of niet, de stagiairs vermaken zich in ieder geval uitstekend. In het weekend zitten ze aan het zwembad, op het terras, of gaan ze naar Colakreek om te zwemmen. Bijna iedereen volgt salsalessen, ze gaan naar feestjes, en maken nog een reis naar het binnenland. Uiteindelijk, zegt Pool, gaat bijna iedereen huilend terug naar huis.

Informatie over stages in Suriname is te lezen op www.stageloketsuriname.nl

    • Elske Schouten